نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز

گفت، ما هر دو را بباید پختچاره‌ای نیست، با زمانه بساز

رمز خلقت، بما نگفت کسیاین حقیقت، مپرس ز اهل مجاز

کس، بدین رزمگه ندارد راهکس، درین پرده نیست محرم راز

بدرازی و گردی من و توننهد قدر، چرخ شعبده‌باز

هر دو، روزی در اوفتیم بدیگهر دو گردیم جفت سوز و گداز

نتوان بود با فلک گستاخنتوان کرد بهر گیتی ناز

سوی مخزن رویم زین مطبخسر این کیسه، گردد آخر باز

برویم از میان و دم نزنیمبخروشیم، لیک بی آواز

این چه خامی است، چون در آخر کارآتش آمد من و تو را دمساز

گرچه در زحمتیم، باز خوشیمکه بما نیز، خلق راست نیاز

دهر، بر کار کس نپردازدهم تو، بر کار خویشتن پرداز

چون تن و پیرهن نخواهد ماندچه پلاس و چه جامهٔ ممتاز

ما کز انجام کار بی‌خبریمچه توانیم گفتن از آغاز

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О судьбе