دوست در مجلس جان آمد و محفل آراستشیوها کرد که هرگز بصفت ناید راست

باده نوشید و غزل خواند و صراحی در دستهر کجا رفت بدین شیوه قیامت برخاست

گر ترا دیده دل روشن و صافی باشدپرتو نور تجلی ز جبینش پیداست

باده ام دادی و گفتی که: ز ما شاکر باشگر همه شکر شوم شکر تو نتوانم خواست

عشق سلطان وجودست و جهان بنده اوعلم عشق موبد ز سمک تا به سماست

زهد و تقوی و ورع جمله مقامات نکوستهمه عالیست ولی عشق مقام اعلاست

دید در عشق که آشفته و حیرت زده امگفت:کین حیرت و دهشت همه از بهجت ماست

چون خلاص دو جهان از نظر سلطانستورد جانم همه «یا سید» و یا «مولاناست »

فرد را باش،مگو نسیه، که فرصت نقدستفرد و عاشق نشود هر که رهین فرداست

آفرینش بطریقی که نهادند نکوستنظر هر که خطا دید هم از عین خطاست

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. قاسمی، در ره مقصود بجان باید رفتگر بلایی رسد، آن لام بلا عین عطاست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви