Bir gözəl üzümə dedi: qocasan...Gözümdən, könlümdən uzaqlaşdı yaz.Yayın körpüsündən keçərkən asanDayandım, səs gəldi: yubanmaq olmaz!

Önümdə payızmış dayanacağım...“Nə tez külə dönür odum-ocağım?” –Düşündüm, yoluma davam edərək.Düşündüm, tutulub fikrə gedərəkSaçımın ağını, qarasını mən,Qəlbin təzə-köhnə yarasını mən.

Nə oldu səbəbkar, kim oldu qənim,Niyə tez ağardı saçlarım mənim,Axı ağ günlərim az olmamışdır?Fəqət hər ağ saçın var hekayəti:Bəzisi ağ güldür, ömrə naxışdır,Bəzisi andırır ilk məhəbbəti.Bəzisi – gümüşü “dövlət tüküdür”,Ağ saç papaq altda qeyrət yüküdür –

Qabarır qeyz ilə üzü yuxarıTapdanan görəndə namusu, arı.Baxdıqca Araza dərd çəkə-çəkəGicgahda çoxaldı o çəngə-çəngə.

Bəzisi vay səsi, şivən səsidir,Qara kağızların nişanəsidir.Bəzisi atamdan ilk yadigardır –Məzarıma düşən birinci qardır.

Olsa uşaqlardan bir xəstələnənTökülər sırsıra saçıma dən-dən.Bəzisi bir bölük yetim qayğısı,Onların bəxtinə yazılan yazı.

Payı az olmadı bir gözəlin dəQaxanda ağ saçı başıma gündə.Küsdürdü, sındırdı kövrək qəlbimi,Mən yaşda olsa da dedi: qocasan,Qəlbi, qanacağı, niyyəti kimiSaçları qapqara qalan o insan...

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов