Ayrılıq
(Mənsiz – Sənsiz)
– Dünya! Sürməmişkən hələ səfanıDaddım hər dərdini, cövrü-cəfanı.Körpəmin yanında tapşırdım canı,Yetişə bilmədi imdada, mənsiz.
– Səndən ayrılalı candan ayrıldıq,Qəlpəsi ürəkdə min yara aldıq.Bu da möcüzədi – ölmədik, qaldıq,Nəfəsli müqəvva olmuşuq sənsiz.
– Bu necə bəlaydı gəlib tuş oldum?!Qərəzsiz zərbəylə vurulmuş oldum.Daha yuvasına dönməz quş oldum,Heç kəsi tapmaya o xata, mənsiz.
– Xəyalın önündə çəkirik keşik,Zindandı – məhbəsdi bizə ev-eşik,Bağrımız partlayır, sənsizləmişik,Havamız çatışmır, qalmışıq sənsiz.
– Qürbətdə, vətəndə keçən o çağlarBir-bir yada düşər, sirdaşım ağlar.Bilirəm qəlbində mənə yas saxlar,Bir daha görməsin qan-qada mənsiz.
– Üstündə qış-payız çiçək təzədi,Hər biri ürəyə batan nizədi.Türbəni builki nübar bəzədi,Sovulan bostanıq, solmuşuq sənsiz.
– Deyirlər bir lentdə gur səsim qalıb,Aldığım-verdiyim nəfəsim qalıb.Yaşamaq həsrətli həvəsim qalıb,Eşitcək düşərsiz siz oda mənsiz.
– Dağlana-dağlana salırıq yadaBəzən məlul-müşkül baxmağını da,Bəzən şimşək olub çaxmağını da.Küsmüsən? Qayıt gəl, hardasan, harda?! –Boranlı-tufanlı bir qışıq sənsiz.
– Nəriman, Xansuvar! Salamat qalın,Şirin cavanlıqdan siz də kam alın.Amandır, məni də bir yada salınGedəndə hər toya-büsata mənsiz.
– Fəxrəddin! Səninlə yenə sirdaşıq,Üç idik, yenə də biz üç qardaşıq.Ancaq... sevinməyi yadırğamışıq,Meyli göz yaşına salmışıq sənsiz.
– Qardaşlar! Yaşayın yüz ildən uzun,Ömrümün qalanı qoy sizin olsun.Cüt balam böyüyüb kamala dolsun,Çatdırın onları murada mənsiz.
Əhdim başa gəldi, eşitdi hamı:Oğlum oldu, yandı taleyin şamı.Mənim mənsiz qalan Ayaz balamıƏrköyün böyüdün, ay ata, mənsiz.
– Sənin telin sayaq qıvrımdı teli,Səninkidir üzü, ayağı, əli.O da sənin kimi oynağan-dəli,İyini biz ondan alırıq sənsiz.
– Deyərdim bir bacım olsa nə dərdim,Qəşəng geyindirib kecindirərdim.Atasız qalıbdır indi Fərəhim,Onda gözün olsun, ay ata, mənsiz.
– Adı Fərəh, özü talesiz bəndə,Birdən doluxsunur deyib güləndə,Baxır üzümüzə adın gələndə,Cavabsız xəyala dalırıq sənsiz...
– Nənəm ağı desin, sinə dağlasın,Qara maşınıma qara bağlasın.Anam layla çalsın, atam ağlasın...Düşüm qoy həmişə mən yada mənsiz.
– Poladdan, daşdan da bərk imiş ürək,Yığılıb açılır... yaşayır demək.Göylərin kədəri qara buludtəkYüz yol boşalmışıq, dolmuşuq sənsiz.
– Çaydım – gözdən axan yaşa dönmüşəm,Qartaldım – qanadsız quşa dönmüşəm,İnsandım – bir soyuq daşa dönmüşəm,Baxın o doğmaya, – bu yada mənsiz.
– Yazıldı alnına bu müdhiş yazı,Yerlər narazıdır, göylər narazı.Bizlər sənə, sən dünyaya tamarzı,Əlləri qoynunda qalmışıq sənsiz...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/qasim-qasimzade-ayriliq
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Bir səfərim düşdü qərib ellərəQal, Səlmi naz, gözü yaşlı qal indi
GördümQarlı dağlar aşdığın varmı,Ac qurdlarla ulaşdığın varmı,
CamecanXerolilar Osmannıya qaçarlar,Ermanilər sədirlərə keçarlar,
Bu, Məcnunun qəzal ilə məqalatıdır və eşq babında onunla olan halatıdırGördü ki, bir ovçu dam qurmuş,Daminə qəzallər üz urmuş.