Karpatın hər səmti carçıya döndü –Çağırdı quş səsi, çay sədasilə.Həvəsim çiçəyə, qara büründü,Zirvələr: gəl! – dedi qız ədasilə.

Enib pillələri bircə nəfəsəTərpənən maşına saldım özümü.Səfərim – gözəllik... haraya gəlsə,Meşəli dağlara tutdum üzümü.

Gəzdim Skoleni – yaşıl şəhəri,Toxtadım yetəndə gözəl Tuxlayaİvan Frankonun sevdiyi yeriSeyr etdim riqqətlə, mən duya-duya.

Dinməz salam verdim abidəsinə,Sükut ahəng tutdu qəlbin səsinə.

Sonra da şerinə ilk beşik olanKəndinə yollandım – Hahueviçə.Bu yerdə sənətə ev-eşik olanHər orman – şəhərdir, hər cığır – küçə.

Franko içdiyi çeşmədən içdim,Franko keçdiyi Opiri keçdim.

Boyçuklu, Dovbuşlu hər mənzərədənMoruq, gül topladım, əfsanə yığdım.Başı qalmaqallı nağıl dərədənBulud müsahibli zirvəyə çıxdım.

Sənətkar çox baxıb yurduna burdan...Uzaqlar, yaxınlar fikrə dalırdı.Qartalmı ətrafda elə qıy vuran,Şer pərisimi qanad çalırdı?Şairlə xəyalən həsb-hal etdim,Mövzumuz ilhamdı, bir də təbiət:“ – Karpat! Qafqazımın əkiz qardaşı –Önündə heyrətdən büt kimi bitdim...Təbin qərargahı, qəlbin sirdaşı,Döşündən sel kimi axır söz-sənət...”

“ – Demək öz başına yaranır şeir?!”“ – Sizintək... – deməyə dilim gəlməyir,Fəqət bu füsunkar diyarda babatBir şair olmağa nə var ki, ustad!..”

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов