Tabut
Aydın Məmmədovun xatirəsinəHələ çiyinlərdə gedir tabutun,qəbrinin ağzı da açıqdı hələ.Gözləyir o qəbrin dilsiz sükutu;sənin sükut payın nə çoxdu hələ!..Ən rahat, qorxusuz yoldasan indi,dünyanın ən təmiz, ağ donundasan.Bircə Allah bilir, hardasan indi;ömrün əvvəlində, ya sonundasan.Sən indi yumsan da gözünü, - bəlkəO sönən ağlınla nəsə qanırsan.Beşikdə bilirsən özünü bəlkə,Astaca-astaca yırğalanırsan.Bəlkə sən deyilsən tabutda gedən,bəlkə doğrudan da, körpə uşaqsan.Tabutun qəbrinə çatana qədərtəzədən böyüyüb dil açacaqsan.Hamı quruyacaq getdiyi yerdə,sən axı onlara nə deyəcəksən?!
Bəlkə bu dünyayla bir ayrı dildədanışıb-dərdləşmək istəyəcəksən.
Heç kəs qanmayacaq dilini onda,danışıb-danışıb yorulacaqsan.Təzədən çatacaq ölümün onda,təzədən tabuta qoyulacaqsan.
Sus daha!.. Susmağı öyrən bu başdan,bəxtinə yazılıb bu sükut axı.Nəyinə lazımdı; hansı ağacdankəsilib-düzəlib bu tabut axı?!
Gedər əsə-əsə bu qara tabut,qorxma, səni yolda salıb-itirməz.Yüz il bar gətirsə bu qara tabut,bir də səndən gözəl meyvə bitirməz...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/ramiz-rovsen-tabut
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О смерти
Gecə-gündüz istəyirəm mən səni,Hamı dünyanın malınca gəlin.
Ağalar məniMərizəm, ərz edim dil, ağla qana,Möhübbət ataşa a qalar məni.
Gözəlim, varmı bir aşiq sənə məndən qeyri?Gözəlim, varmı bir aşiq sənə məndən qeyri?Ölərəm, baxsam əgər bir gülə səndən qeyri!
Müxəmməs: Qorxum bu ki canım çıxa qəmxar gəlincəQorxum bu ki canım çıxa qəmxar gəlincəCan ayrıla təndən gül və bixar gəlincə