در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست

درنگیرد نفس شعله به خاکستر سردمی خونگرم چه سازد به دماغی که مراست

نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابچه کند می به لب خشک ایاغی که مراست؟

دل من گرم نگردد به سخن با هر کسندهد نور به هر بزم چراغی که مراست

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. نیست در زیر فلک پادشهان را صائباز غم و محنت ایام فراغی که مراست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе