کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست

نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابتر نگردد ز می ناب دماغی که مراست

خانه خلق اگر از روزنه روشن گردددل سیه می شود از روزن داغی که مراست

نیست محتاج به شمع دگران خانه منهم ز سرگرمی خویش است چراغی که مراست

نیست چون لاله مرا چشم به دست دگرانمی برون آورد از خویش ایاغی که مراست

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. قسمت خال ز کنج دهن خوبان نیستصائب از روی زمین کنج فراغی که مراست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе