چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

به خال گوشه ابروی او مبین گستاخکه چون ستاره دنباله دار خونریزست

فغان که نرگس بیمار خوبرویان راشکستن دل ما چون شکست پرهیزست

همیشه در دل فرهاد می کند جولانچه شد که دامن شیرین به دست پرویزست

زمان حسن قدیم ترا که می داند؟که آسمان یکی از سبزه های نوخیزست

ز آتش نفس گرم ما خطر داردچو خار، محتسب شهر اگر چه سر تیزست

ز آسمان کهنسال دلخراش ترستاگر چه سبزه رخسار یار، نوخیزست

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. ز سنگ، چشمه خون می کند روان صائبز بس که درد دل من سرایت آمیزست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви