روی شکفته شاهد جان فسرده استآواز خنده شیون دلهای مرده است

دخل تو گرچه جز نفسی چند بیش نیستخرجت ز کیسه نفس ناشمرده است

چون غنچه این بساط که بر خویش چیده ایتا می کشی نفس همه را باد برده است

سیلاب را ز سایه زمین گیر می کندکوه غمی که در دل من پا فشرده است

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب چو موج از خطر بحر ایمن استهر کس عنان به دست توکل سپرده است

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов