فروغ گوهر دل از سر زبان تابدصفای باغ ز رخسار باغبان تابد

نمی توان به جگر داغ عشق پنهان کردکه نور این گهر از روزن زبان تابد

مگر میانجی دیوار جسم برخیزدکه آفتاب تو بر پیشگاه جان تابد

درین زمانه باطل کسی که حق گویدبرای خویش چو منصور ریسمان تابد

اگر چو غنچه مرا صد زبان بود در کامحجاب عشق تو بر هم گه بیان تابد

به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرونمگر ستاره دیگر ز آسمان تابد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. تو گرم جلوه و صائب به خون خود غلطدکه پرتو تو مبادا به این و آن تابد

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов