ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

غرض ز سنگدلی داغ کردن شهداستبه لاله‌زار اگر آن سرو ناز می‌گذرد

نیازمندی از او همچو ناز می‌باردز ناز اگر چه ز من بی‌نیاز می‌گذرد

ز پا کشیدن زلف و غبار خط پیداستکه وقت خوبی آن دل‌نواز می‌گذرد

تو همچو باد سبک می‌روی، چه می‌دانیبر این خرابه چه از ترکتاز می‌گذرد؟

ز پرده‌داری دل سینه‌ام چو گل شد چاکچه بر صدف ز گهرهای راز می‌گذرد

حیات زنده‌دلان در گداز خویشتن استنمرده شمع کج از گداز می‌گذرد؟

خبر ز عشق حقیقی ندارد آن غافلکه زندگیش به عشق مجاز می‌گذرد

ز کشور دل محمود گرد می‌خیزداگر نسیم به زلف ایاز می‌گذرد

زبان تیغ شهادت چنان فریبنده استکه خضر از سر عمر دراز می‌گذرد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. چو صائب آن که به دولت‌سرای فقر رسیدز صاحبان کرم بی‌نیاز می‌گذرد

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви