سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند

سرشک گرم که گوهر فروز این دریاستکه مجمرست صدف در شاهوار سپند

ز آتشین رخ او بزم آب ورنگی یافتکه شد چو دانه یاقوت آبدار سپند

چنین که عشق مرا بیقرار ساخته استز آرمیده دلان است ازین قرار سپند

مدار دست ز بیطاقتی که می گرددبه دوش شعله ز بیطاقتی سوار سپند

فروغ حسن نفس سرمه می کند در کامچه دل تهی کند از ناله پیش یار سپند

به عیش خلوت خاص تو چشم بی مرسادکه پایکوبان ز آتش کند گذار سپند

قیامت است در آن انجمن که عارض اوز می فروزد و ریزد ستاره وار سپند

توان به بال رمیدن گذشت از عالمکه جسته جسته ز آتش کند گذار سپند

چه شد که ظاهر اهل دل آرمیده بودکه مجمرست زمین گیر وبیقرار سپند

چنان ز دایره روی یار حیران شدکه همچو مرکز گردید پایدار سپند

نوای سوختگان کوه را به رقص آردبنای صبر مرا کرد تارومار سپند

ز حسن طبع رهی باد دیده بد دورکه دشت مجمره گردید وکوهسار سپند

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. به اضطراب دل ما نمی رسد صائباگر چه هست به بیطاقتی سوار سپند

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви