مکتوب من به خدمت جانان که می‌بردبرگ خزان رسیده به بستان که می‌برد

دیوانه‌ای به تازگی از بند جسته استاین مژده را به حلقه طفلان که می‌برد

اشک من و توقع گلگونهٔ اثرطفل یتیم را به گلستان که می‌برد

جز من که باغ خویشتن از خانه کرده‌امدر نوبهار سر به گریبان که می‌برد

جز قطره‌های آبله پای رهروانلب‌تشنگی ز خار مغیلان که می‌برد

اکنون که یافت چاشنی سنگ کودکاندیوانه مرا به بیابان که می‌برد

هر مشکلی که هست گرفتم گشود عقلره در حقیقت دل انسان که می‌برد

جوش شراب دایم و از گل دوهفته استاز پای خُم مرا به گلستان که می‌برد

سر باختن درین سفر دور دولت استورنه طریق عشق به پایان که می‌برد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب سواد شهر مرا خون مرده کرداین دل رمیده را به بیابان که می‌برد

Heç kimsə mənim naməmi canana yetirməz,Heç kəs sarı bir yarpağı bustana yetirməz.

Göz yaşımın o gül yanağa təsiri olmaz,Bu kimsəsizi kimsə gülüstana yetirməz.

Divanə açılmışsa əgər həlqədən, heç kəsBu müjdəni ol qəlbi nigarana yetirməz.

Hər müşkül olarsa, onu əql ilə açarlar,Əqlin gücü dərk etməyə insana yetirməz.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Saib, şəhərin sıxdı məni abi-havası,Kimsə bu dəli qəlbi biyabana yetirməz.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви