چشم طمع ندوخته حرصم به مال هندپایم به گل فرو شده از برشکال هند

چون موج می پرد دلم از بهر زنده رودآبی نمی خورد دلم از بر شکال هند

ای خاک سرمه خیز به فریاد من برسشد سرمه استخوان من از خاکمال هند

بوی ستاره سوختگی بر مشام خوردروزی که دود کرد به مغزم خیال هند

سرمایه قناعت من لخت دل بس استچشم طمع سیاه نسازم به مال هند

روزی که من برون روم از هند برشکالبا صدهزار چشم بگرید به خال هند

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب به غیر خامه شکرفشان توامروز کیست طوطی شکر مقال هند

Gözüm qalan deyildir mülki-malında Hindin,Toz-torpağa bələndim mən ki, yolunda Hindin.

Ey sürmələr diyarı, fəryadıma haray ver,Sümüyüm oldu sürmə qeylü qalında Hindin.

Gündüzlər yanmışam mən, tüstüm qalxmış səmaya,Örtübdür həm ulduzun, həm hilalın da Hindin.

Bəsdir qənaət etsəm öz qəlbimə bu yerdə,Qoy gözlərim kor olsun, qalsa şalında Hindin.

Min gözlə ağlayırsa arxamca hindli dostlar,Mən qala bilmərəm yox, heç mahalında Hindin.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Saib, sənin dilindən şəkər dadıb Hindistan,Yoxdur belə şirinlik, hətta balında Hindin.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов