از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود

بی برگی آرمیدگی دل دهد ثمرخواب بهار باغ به فصل خزان بود

از دور باش عقل چه پرواست عشق راسیل بهار را چه غم دیده بان بود

معشوق بی حجاب مهیای آفت استگل چون شکفت بار دل باغبان بود

کردار رابه هر سر مویی است ده زبانگفتار را چو تیغ همین یک زبان بود

بر دوش کوه بسته سبکبار می رویمدر وادیی که آبله بر پاگران بود

در عالمی که همت ما سیر می کندگردون گل پیاده آن بوستان بود

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب چه شکوه می کنی از خاکمال چرخغیر از غبار دل چه درین خاکدان بود

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви