مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببندخاک قناعت بمال بر لب وشکر بخند

بر سر دست دعاست روی به هر جا کندابر که بر خار و خس سایه رحمت فکند

سلسله پردازشو رو به بیابان گذارچند سراسر توان رفت درین کوچه بند

نغمه اول که ریخت غنچه منقار منبر نفس گرم من سوخت زر گل سپند

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صحبت ارباب حال جای شروشورنیستسرمه به آواز خود می دهد اینجا سپند

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе