هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش

توبه را می کند خراباتیلب میگون و چشم خمارش

زندگانی به خضر بخشیده استآب حیوان ز شرم گفتارش

صبح عیدست در دل شب قدردرشبستان زلف، رخسارش

مغز دراستخوان شود شیرینچون بخندد لب شکر بارش

سنگ برسینه می زند از کوهکبک درروزگار رفتارش

صلح داده است آب و آتش راآتش آبدار رخسارش

تاب نگذاشتند در دلهاخط مشکین و زلف طرارش

خون به دلهای عاشقان کردنمی چکد چون عرق ز رخسارش

خار دیوار می شود مژه اشهرکه آید به سیر گلزارش

در ترازو به جای سنگ نهدیوسف مصر را خریدارش

لرزش زلف یار بیجا نیستشیشه صد دل است دربارش

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. قامت اوست سر خط صائبچون نگردد بلند گفتارش ؟

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви