اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم

کشش بحر مرا جانب خود باز کشیدگرچه چون موج ز دریا به کنار افتادم

شد به یک چشم زدن خرج عدم خرده منتا جدا ز آتش سوزان چو شرار افتادم

شد مگر قطره من بیخبر از شکر وصول؟که ز دریا به کف ابر بهار افتادم

ز آهن و سنگ چه سختی که نیامد پیشمدر دل سوخته ای تا چو شرار افتادم

فتح بابی که مرا شد ز گلستان این بودکه ز خمیازه گلها به خمار افتادم

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. من که یک عمر به خود راه نبردم صائببه چه امید به اندیشه یار افتادم؟

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе