ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانمفتاده است تزلزل به چار ارکانم

شده است نقد قیامت مرا ز پیریهاعصا صراط من و عینک است میزانم

اگر نه صبح قیامت بود سفیدی مویچرا چو انجم از افلاک، ریخت دندانم

شده است موی سرم تا سفید از پیریچو شمع صبح به نور حیات لرزانم

ز ضعف تن به زمین نقش بسته‌ام چو غباربه دست و دوش نسیم صباست جولانم

نمی گزم لب نانی ز سست مغزیهاخمیر مایهٔ حسرت شده است دندانم

قرار نیست مرا همچو گوی بی سر و پااگر چه قامت چون تیر گشت چوگانم

دوام زندگی من نه از تنومندی استز ناتوانی بر لب نمی‌رسد جانم

زیاد مرگ همان غافله ز دل سیهیشده است قامت خم گشته طاق نسیانم

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. به حرف و صوت سرآمد حیات من صائبنهشت باد خزان برگی از گلستانم

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе