Həmədan kəndinin hekayəsi (Allaha rüşvət)
Allaha ruşvət
Həmədan ölkəsində xud əlanVardı bir qəryə, xəlqi çox nadan.Necə var bizdə qəryeyi-Lahic,“La” bemənayi-hiç, “hiç” də hiç.Bir il ol qövmə qəht olur baran –Ki, qalırlar səfilü sərgərdan.Edir ol qövmi-zar cəmiyyət –Ki, gərək tanrıya verək rüşvət,Ta bizə göydən endirə baran.Bir qədər simü zər qılıb saman,Bağlayıb dəstmalə simü zəri,Verdilər kətxudayə simü zəri.Kətxuda azim oldu mövlayə,Düşdü biçarə kuhü səhrayə.Gəzdi səhrani zarü sərgərdan,Əldə rüşvət, özü xuda-cuyan.
**“Rəbbi ərni” deyib gəzirdi rəvan,Nagəhan bir səvarə oldu əyan.Demə kim, bir əmiri-şahsəvarEyləyibmiş o gündə əzmi-şikar.Əldə şahini-ahənin mixləb,İki tazi yanında tövqi zəhəb.Görcəyin ol əmiri-zişani,Tutdu heyrət o mərdi-nadani.Belə fikr etdi kim, xudadır bu,Dedi kim, dərdimə dəvadır bu.Yüyürüb səcdə qıldı ol kövdən,Dedi: – Ey xaliqi-zəminü zəmən!Məni göndərdi bir bölük füqəraƏrz edirlər ki, ey şəhi-vala,Bu qədər simü zərdi rüşvətimiz,Yoxdu bundan füzunə qüdrətimiz.Bizə barani-rəhmət eylə əta,Nari-qəht ilə yanmasın füqəra.Ol əlün üstə Cəbrəilə qəsəm,Bu iki şux Əzrəilə qəsəm.Bizi rəhmətdən eyləmə növmid,Qifli-məqsudə şəfqətindü kilid.Bildi kim, əqli yoxdu, müxtəsəri,Aldı, etdi qəbul simü zəri.Dedi: – Oldu qəbul rüşvətüvüz,Yaxşı niyyətdü, qorxma, niyyətüvüz.Bu gələn cümə biqüsuru gümanSizə inzal eylərəm baran.Şad olub gəldi ol fəqir, səhər,Verdi bu macəranı xəlqə xəbər.Dedi: – Gördüm xudayi-ərşi-bərin,Əlinin üstə Cəbrəili-əmin,İki Əzraili yanında əyan,Tizçəngalü ahənindəndan.Görcəyin səcdə eylədim bünyad,Eylədim rüşvətimi pişnəhad.Gərçi bir töhfeyi-mühəqqər idi,Leyk ikram ilə qəbul elədi.Ruzi-cümə o mənbəyi-ehsanBizlərə vədə eyləyib baran.Əzqəza, ruzi-cümə yağdı yağış,Mürtəfe oldu seyl yeddi qarış.Qəryə heyvanları həlak oldu,Xəlq tufanla zəhrəçak oldu.Dedilər: – Ol xudayi-biminnətHarda görmüşdü min tümən rüşvət?Pulu çox gördü, eylədi ifrat,Deyəsən ki, atıbdı həbbi-nişat.
В одной стране, где вечный недород,Неграмотен и темен был народ.Лахидж деревня прозывалась та, —Слог «ла» — ничто, «хидж» — вовсе пустота.Однажды летом над деревней тойНе выпало ни капли дождевой.Не знали люди, как им дальше жить,И вздумали аллаха подкупить.«Дадим мы богу взятку, он возьметИ благодатный дождик нам пошлет!»И в чаянье награды и добраСобрали деньги с каждого двора,Все по полушке, сколько каждый смог...И старосте вручили узелок,Чтоб он, который умудрен и стар,Всевышнему вручил посильный дар.Тот староста в нелегкий путь потек,С надеждой восклицая:«Где ты, бог?О господи, явись!» — шептал моля,Дорогой неторенною пыля.Но тесен все же этот зримый мир:В той стороне охотился эмирОбличьем хлеще шаха самого.Был ловчий сокол на руке егоИ в золотых ошейниках два псаЭмирской псарни слава и краса.Узрев, опешил староста-простак.Подумал он:«Да это бог никак!»И так сказал, склонившись до земли:«Творец земного, смертному внемли.К тебе, аллах, предвечный судия,Толпою бедняков направлен я.Все золотишко, собранное здесь,Тебе, всевышний, должен в дар принесть.Взамен тебя мы просим об одном:Посевы наши окропи дождем.Горит от зноя ширь родных полей,Дождь милости своей на них пролей.Архангел с клювом на твоей руке,Два Азраила лают вдалеке.Во имя этих ангелов святыхНе пожалей нам милостей своих.Ты добротою к страждущим богат!»Эмир смекнул:«Старик придурковат!»С седла нагнувшись, самозванный богСхватил проворно тяжкий узелок,Сказав при этом:«Дар угоден мне.Ступай к односельчанам и родне,А в пятницу я милость вам явлюИ благодатный дождь на вас пролью».Наш простота, не чуявший обман,Домой придя, созвал односельчанИ рассказал:«Разверзлись небеса.Я видел бога, с ним два лютых пса.Два Азраила, чьи остры клыки.Пернатый ангел не слетал с руки, —Запястье вседержителя когтилВ нем мной святой угадан Гавриил.Всевышний принял наш ничтожный дар.С ним ускакав, как будто на пожар,Он крикнул мне:«За дань благодарюИ в пятницу вам дождик подарю!»И в пятницу вдруг схлынула жараИ ливень хлынул, словно из ведра.Вода все прибывала и росла,Не стало глинобитного села.Все, что мычало, блеяло, увлекВ круженье пены яростный поток.И рассудил народ, познавший страх:«Сколь бескорыстен благостный аллах.Он, тысячу туманов увидав,Перестарался, разум потеряв.А может, просто лишнего хватилИ нашу всю окрестность затопил!»
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/seyid-ezim-hemedan-kendinin-hekayesi-allaha-rusvet
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Yay günü şəhrə gəldi bir çoban,Dəyənək əldə, seyr edib hər yan.
Dilənçi və xəsisVar idi bir bəxili-sahibmal,Bir fəqir gəldi ondan etdi sual,
Əzudüddövlənin oğlunun xəstələnməsiƏzudun oğlu oldu çün bimar,Atasından tükəndi səbrü qərar.
Gənc sərxoş və abidBir gecə bir cəvani-məstü xumarBir nəfər parsayə oldu düçar.
Стихи других поэтов · О божественной любви
ستاره کوکبه آفتاب خرگاهی
Ya rəbbi, bu şəhrə, o üzü mah gələydiYa rəbbi, bu şəhrə, o üzü mah gələydi,Gedəydi bu zülmət,
Газель (из другого источника) 6ادرلی راح توحید الا یا ایها الساقیارحنی ساعه عنی و عن قیدی و اطلاقی
O sən idinMən bir gözəllik heykəli, dilbər, afət bir pəri,Xəyalımda təsvir edər, durardım çoxdan bəri