ای نایب عیسی از دو مرجانوی کرده ز آتش آب حیوان

ای زهر تو دستگیر تریاقوی درد تو پای‌مرد درمان

از جام تو صاف نوش‌تر، تیغدر دام تو صید خوارتر جان

جزع تو به غمزه برده جان‌هالعل تو به بوسه داده تاوان

وصل تو به زیر پر سیمرغپرورده به سایهٔ سلیمان

در عین قبول تو خرد رایک رنگ نموده کفر و ایمان

از جور تو در میان عشاقبرخاسته صورت گریبان

گر فتنه نبایدت که خیزدطیره منشین و طره مفشان

خاقانی را به کوی عشقتکاری است برون ز وصل و هجران

راهی است ورا به کعبهٔ مجدبی‌زحمت ناقه و بیابان

ختم فضلا موفق الدینمقصود قران و صدر اقران

عبد الغفار کآسمان رادر ساحت قدر اوست جولان

صدری که ز آفرینش اومستوجب آفرین شد ارکان

از بخت جوان او کنم یادچون دستن کشم به پیر دهقان

Ey, İsaya naib olan dodağı iki mərcan,Ey, atəşdən qüdrətilə abi-həyat yaradan!

Ey, dərdilə dərdlilərin harayına yetişən,Ey, zəhəri sağaldıcı olan hər bir dərmandan.Gözlərin öz qəmzəsilə canları məhv edəndə,Dodaqların öpüş ilə aşiqə bəxş edir can.Qanadları altındadır vəslin Simurğ quşunun,Kölgəsində bəsləmişdir vüsalını Süleyman.

Qəbuluna nail olmaq mümkün olsa, idrakın,Qarşısında bərabərdir, yəqin ki, küfrü iman.Sənin eşqin, məhəbbətin, cövrü cəfan ucundan,Sədaqətli aşiqlərin yaxa yırtır anbaan.İstəyirsən fitnə, fəsad törənməsin dünyada,Qaşqabaqlı oturma, gəl, etmə zülfü pərişan.Sənin eşqin küçəsində dolaşarkən Xaqani,Elə bir şey axtarır ki, nə vəsldir, nə hicran.O, əzəmət Kəbəsinin düşdü uzun yoluna,Ancaq onu incitməmiş nə dəvə, nə biyaban.

Öz əsrinin ruhu, sədri olan Müvəffəqəddin,Əbdülqəffar - fazillərin sonuncusu o insan.

Onun yüksək məqsədinin sayəsində fəxr ilə,Bir an sakit durmayaraq dövr eyləyir asiman.

O elə bir sədrdir ki, varlığıyla, gücüylə,Afərinə layiq olmuş bu yaşayış, bu cahan.

Onun cavan taleyini gətirərəm yadıma,Neçə illik qırmızı mey nuş edərsəm nə zaman.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви