ما فتنه بر توایم و تو فتنه بر آینه
ما فتنه بر توایم و تو فتنه بر آینهما رانگاه در تو، تو را اندر آینه
تا آینه جمال تو دید و تو حسن خویشتو عاشق خودی ز تو عاشقتر آینه
از روی تو در آینه جانها شود خیالزین روی نازها کند اندر سر آینه
وز نور روی و صفوت لعل تو آورددر یک مکان هم آتش و هم کوثر آینه
ای ناخدای ترس مشو آینهپرسترنج دلم مخواه و منه دل بر آینه
کز آه دل بسوزم هر جا که آهنی استتا هیچ صیقلی نکند دیگر آینه
قبله مساز ز آینه هر چند مر تو راصورت هر آینه بنماید هر آینه
در آینه دریغ بود صورتی کز اوبیند هزار صورت جان پرور آینه
صورت نمای شد رخ خاقانی از سرشکرخسار او نگر صنما منگر آینه
از رای شاه گیرد نور و ضو آفتابوز روی تو پذیرد زیب و فر آینه
سلطان اعظم آنکه اشارات او ز غیبچونان دهد نشانی کز پیکر آینه
شاهنشهی که بهر عروس جلال اوستهفت آسمان مشاطه و هفت اختر آینه
ز اقبال عدلپرور او جای آن، بودکز ننگ زنگ باز رهد یکسر آینه
ای خسروی که خاطر تو آن صفا گرفتکز وی نمونهای است به هر کشور آینه
سازد فلک ز حزم تو دایم سلاح خویشدارد شجاع روز وغا در بر آینه
گر منظر تو نور بر آئینه افکندروح القدس نماید از آن منظر آینه
گرد خلافت ار برود در دیار خصمبیکار ماند آنجا تا محشر آینه
ماند به نوک کلک تو و جان بد سگالچون در حجاب زنگ شود مضمر آینه
باشد چو طبع مهر من اندر هوای توچون تاب گیرد از حرکات خور آینه
من آینه ضمیرم و تو مشتری همماز تو جمال همت و از چاکر آینه
در خدمت تو تر نتوان آمدن از آنکگردد سیاه روی چو گردد تر آینه
گر در دل تو یافت توانم نشان خویشطبعم شود ز لطف چو از جوهر آینه
طوطی هر آن سخن که بگوئی ز بر کندهرگه که شکل خویش ببیند در آینه
گر لطف تو خرید مرا بس شگفت نیستکاهل بصر خزند به سیم و زر آینه
ور ناکسی فروخت مرا هم روا بودکاعمی و زشت را نبود درخور آینه
گر جز تو را ستودم بر من مگیر از آنکمردم ضرورتی کند از خنجر آینه
دانم تو را ز من نگزیرد برای آنکگهگه کند پاک به خاکستر آینه
از نیم شاعران هنر من مجوی از آنکناید همی ز آهن بد گوهر آینه
شاید که ناورم دل مجروح بر درتزیبد که ننگرم به رخ اصفر آینه
کز بیم رجم برنشود دیو بر فلکوز بهر عیب کم طلبد اعور آینه
گر نه ردیف شعر مرا آمدی به کارمانا که خود نساختی اسکندر آینه
این را نقیضهای است که گفتم بدین طریقگر ذرهای ز نور تو افتد بر آینه
بادت جلال و مرتبه چندان که آسمانهر صبحدم برآورد از خاور آینه
حاسد ز دولت تو گرفتار آن مرضکز مس کند برای وی آهنگر آینه
Biz vurğunuq sənə, sənə də dilbər ayinə,Seyr eylərik səni, səni seyr eylər ayinə.Ayinə gördü surətini, sən öz hüsnünü,Səndən bətər vuruldu sənə yeksər ayinə.Ayinədə camalın edər canları xəyal,Yersiz deyil ki, aləmə naz eylər ayinə.Nurlu üzün, şirin dodağın etmiş aşikarBir nöqtə içrə atəş ilə kövsər, ayinə.Ayinəyə vurulma sən, ey ayinəpərəst,Qəlbim sınar, sənə ola aşiq gər ayinə.Hər yerdə var dəmir, əridər ahımın odu,Seyqəl vurub düzəltməsin ahəngər ayinə.
Ayinəyə pərəstiş edib, qiblə söyləmə,Əks eyleyər camalını, baxsan, hər ayinə.Min surəti özündə qılan əks bir camal,Yersiz olar deyə: məni sən göstər, ayinə!
Xaqaninin üzündəki göz yaşlarında, gəl,Seyr et camalını, sənəma, gör tər ayinə!
Şahın iradəsindən alarsa Günəş ziya,Baxsan, o Ay üzündən alar, bil, fər ayinə.
Xaqan qeybdən bizə vermiş elə xəbər,Ki, əks edər özündə necə peykər ayinə...
Şahın ədalətilə rəvadır ki, tərləyə,Pasdan təmizlənə, öyünə dilbər ayinə.Ey şah, xatirin necə, gör, nura qərq olub,Hər ölkədə bilir onu dövlətlər, ayinə.
Əzminlə bir silah özünə sazlamış fələk,Dəva günü əlində tutar mərdlər ayinə.
Ayinəyə cəmalın edə əks-nur əgər,Nur ilə Cəbrailə verər şahpər ayinə.
Mehrin, məhəbbətin mənə ilham bağışlayar,Adət budur, Günəşdə vurar pər-pər ayinə.
Düşmən diyarına qəzəbin düşsə toz qədər,Zülmət çökər o yerdə, qopar məhşər, ayinə!
Mən qəlbə güzgüyəm, sən iradənlə müştəri,Hümmət camalına qul olub, işlər ayinə.
İslanmışı hüzuruna qoyma, bu rəsmdir:Çirkinləşər camal, olarsa tər ayinə.
Düşmən vücudu tək əgər ayinə pas tuta,Fərman yazan qələm ucuna bənzər ayinə.
Qəlbində mehrdən mənə gər olsa bir əsər,Təbim cila alar, necə ki, cövhər, ayinə.
Əksin görüncə tuti, edər vird hər sözü,Hər kəlməni ona dedirər əzbər ayinə.
Lütfün məni alıbsa, qəribə görünməsin,Simü zəri verib, alar aqillər ayinə.
Kor düşmənim satarsa məni, düşmə heyrətə,Bilməz cahanda qədrini hər mehtər, ayinə
Bir başqa şəxsi mədh eləsəm, əfv qıl məni,Ayinə olmasa, sayılar xəncər ayinə.Məncə bu eyləməz səni məndən cüda, necinHər dəm gül ilə silsən, olar xoştər ayinə
Hər şairəm deyən mənə çatmaz kəlamda,Paslı dəmirdən ancaq olar bifər ayinə.
Eyb etmə, açmasam da bu sədparə qəlbimi,Solğun üzü, nə həzzi, görə peydər ayinə.
Div ərşə çıxmayırsa, o qorxur qovulmadan,Sevməzlər, eyb açandı deyə, çerlər ayinə.
Bu şerimin rədifınə düz gəlməsəydi,bil, İcad eyləməzdi heç İskəndər ayinə.
Ayinəyə bu vəsf kifayət deyil, əgər,Bir zərrə nurunu ona versə hər ayinə.
Şahım, cəlalü-şövkətin olsun o qədr ki,Hər sübh şərq qarşına tutsun zər ayinə.
Düşsün əlacsız mərəzə düşmənin sənin,Misdən hazırlasın ona misgərlər ayinə.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/xaqani-qeside-208
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение