ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی منگر نگه کردی به سوی من نبودی سوی من

من بخایم پشت دست از غم که او از روی شرمپشت پای خویش بیند تا نبیند روی من

رسم ترکان است خون خوردن ز روی دوستیخون من خورد و ندید از دوستی در روی من

بس که از زاری زبانم موی و مویم شد زبانکو مرا کشت و نیازرد از برون یک موی من

ترک بلغاری است قاقُم عارض و قُندُز مژهمن که باشم تا کمان او کشد بازوی من

تا ز دستم رفت و هم‌زانوی نااهلان نشستشد کبود از شانهٔ دست آینهٔ زانوی من

بوی وصلش آرزو می‌کردم او دریافت گفتاز سگان کیست خاقانی که یابد بوی من

Süsən iyli, at qürurlu, "sənsən" deyən türk nigar,
Hərdən nəzər salar, ancaq, yaxın gəlməz o dildar.

Mən dərdimdən dişləyirəm öz əlimin dalını,
Ki, üzümü görməməkçin ayağına baxır yar.

Gözəllərin adətidir dostluq ilə içər qan,
Dost olmadan içdi mənim al qanımı o qəddar.

Ah çəkməkdən dilim tükə döndü, tüküm dil açdı,
Öldürdü, bir tükümü də incitmədi fusünkar.
Qaqim, qunduz camallı yar gözəl Bolğar türküdür,
Kamanını çəkməyə də məndə yoxdur iqtidar.
Könül verdi qanmazlara, çıxdı mənim əlimdən,
Göyərmiş diz qapağımda əllərimin izi var.
Arzu etdim mən vəslinin ətrin duyum, yar dedi:
O Xaqani kimdir, mənim vüsalımdan pay umar?

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви