بر سر شه ره عجزیم کمر بربندیم
بر سر شه ره عجزیم کمر بربندیمرخت همت ز رصدگاه خطر بربندیم
لاشهٔ تن که به مسمار غم افتاد رواسترخش جان را به دلش نعل سفر بربندیم
بار محنت به دو بختی شب و روز کشیمبختیان را جرس از آه سحر بربندیم
کاغذین جامه هدفوار علیالله زنیمتا به تیر سحری دست قدر بربندیم
گه چو سوفار دهان وقت فغان بگشاییمگه چه پیکان کمر از بحر حذر بربندیم
گه ز آهی کمر کوه ز هم بگشاییمگه ز دودی به تن چرخ کمر بربندیم
چون جهان را نظری سوی وفا نیست ز اشکدیده را سوی جهان راه نظر بربندیم
از سر نقد جوانی چه طرف بربستیمکز بن کیسهٔ او سود دگر بربندیم
ز آب آتش زده کز دیده رود سوی دهانتنگنای نفس از موج شرر بربندیم
چون قلم سرزده گرییم به خوناب سیاهزیوری چون قلم از دود جگر بربندیم
دل که بیمار گران است بکوشیم در آنکروزن دیده به خوناب مگر بربندیم
این سیه جامه عروسان را در پردهٔ چشمحالی از اشک حلیهای گهر بربندیم
تیرباران سحر هست کنون ز آتش آهنوک پیکان را قاروره به سر بربندیم
بام گردون بتوانیم شکست از تف آهراه غم را نتوانیم که در بربندیم
نه نه ما را هنری نیست که گردون شکنیمخویشتن چند به فتراک هنر بربندیم
ناله مرغی است به پر نامه بر غصهٔ مامرغ را نامهٔ سربسته به پر بربندیم
بس سبک پر مپر ای مرغ که می نامه بریتا ز رخ پای تو را خردهٔ زر بربندیم
چون سکندر پس ظلمات چه ماندیم کنونسد خون پیش دو یاجوج بصر بربندیم
خاک را جای عروسی است که دردانه در اوستنونوش عقد عروسانه به بر بربندیم
بگذاریم زر چهرهٔ خاقانی راحلی آریم و به تابوت پسر بربندیم
گوهر دانش و گنجور هنر بود رشیدقبلهٔ مادر و دستور پدر بود رشید
دارم آن درد که عیسیش به سر مینرسداینت دردی که ز درمانش اثر مینرسد
دل پر درد تهی دو به دوائی نرسیدخود دوا بر سر این درد مگر مینرسد
اجری کام ز دیوان مرادم نرسیدچون برانند عجب داری اگر مینرسد
چه عجب گر نرسد دست به فتراک مرادکز بلندی است به جائی که نظر مینرسد
سیل خونین که به ساق آمد و تا ناف رسیدبه لب آمد چکنم بو که به سر مینرسد
روز عمر است به شام آمده و من چو شفقغرق خونم که شب غم به سحر مینرسد
ز آتش سینه مرا صبر چو سیماب پریدصبر پران شده را مرغ به پر مینرسد
کاشتم تخم امل برق اجل پاک بسوختکشتن تخم چه سود است چو بر مینرسد
ریژی از چاشنی کام به کامم نرسیدروزیی کان ننهاده است قدر مینرسد
خاک روزی است دلم گرچه هنر ریزه بسی استریزه بگذار که روزی به هنر مینرسد
شهر بند فلکم خستهٔ غوغای غمانچون زیم گر به من از اشک حشر مینرسد
گریه گه گه نکند یاری از آن گریم خونکه چو خواهم مددی ساختهتر مینرسد
آه ازین گریه که گه بندد و گه بگشایدکه به کعب آید و گاهی به کمر مینرسد
به نمک ماند گریه به گه بست و گشادگرچه او را ز دی و تیر خبر مینرسد
گه که بگشاید جیحون سوی آموی شودگه که بسته شود آتل به خزر مینرسد
گریه چون دایهٔ گه گیر کز او شیر سپیدبه دو طفلان سیه پوش بصر مینرسد
اشک چون طفل که ناخوانده به یک تک بدودباز چون خوانمش از دیده به بر مینرسد
پشت دست از ستم چرخ به دندان خوردمگه ز خوان پایهٔ غم قوت دگر مینرسد
از بن دندان خواهم که جگر هم بخورمچکنم چون سر دندان به جگر مینرسد
گرچه بسیار غم آمد دل خاقانی راهیچ غم در غم هجران پسر مینرسد
شمسهٔ گوهر و شمع دل سرگشتهٔ منکه زوال آمدش از طالع برگشتهٔ من
مشکل حال چنان نیست که سر باز کنمکار درهم شده بینم چو نظر بازکنم
دارم از چرخ تهی دو گله چندان که مپرسدو جهان پر شود ار یک گله سر باز کنم
شبروان بار ز منزل به سحر بربندندمن سر بار تظلم به سحر باز کنم
ناله چون دود بپیچید و گره شد دربرچکنم تا گرهٔ ناله ز بر باز کنم
آه من حلقه شود در بر و من حلقهٔ آهمیزنم بر در امید مگر باز کنم
زیرپوش است مرا آتش و بالاپوش آبلاجرم گوی گریبان به حذر باز کنم
صبر اگر رنگ جگر داشت جگر صبر نداشتاهل کو تا سر خوناب جگر باز کنم
سلوت دل ز کدام اهل وفا دارم چشمچشم همت به کدام اهل خبر باز کنم
رشتهٔ جان که چو انگشت همه تن گره استبه کدامین سر انگشت هنر باز کنم
غم که چون شیر به کشتی کمرم سخت گرفتمن سگجان ز کمر دامن تر باز کنم
با چنین شیر کمر گیر کمر چون بندمتا نبرد کمر عمر کمر باز کنم
نزنم بامزد لهو و در کام که منسر به دیوار غم آرم چو بصر باز کنم
کاه دیوار و گل بام به خون میشویمپس در این حال چه درهای حذر بازکنم
خار غم در ره و پس شاد دلی ممکن نیستکاژدها حاضر و من گنج گهر باز کنم
خواستم کز پی صیدی بپرم باشه مثالصر صر حادثه نگذاشت کهد پر باز کنم
بر جهان مینکنم باز به یک بار دو چشمچشم درد عدمم باد اگر باز کنم
از سر غیرت چشمی به خرد بردوزموز پی عبرت چشمی به خطر باز کنم
هفت در بستم بر خلق و اگر آه زنمهفت پرده که فلک راست ز بر باز کنم
مردم چشم مرا چشم بد مردم کشتپس به مردم به چه دل چشم دگر باز کنم
ز آهنین جان که در این غم دل خاقانی راستخانه آتش زده بینند چو در باز کنم
بروم با سر خاکین به سر خاک پسرکفن خونین از روی پسر باز کنم
ای مه نور ز شبستان پدر چون شدهایوی عطارد ز دبستان پدر چون شدهای
پای تابوت تو چون تیغ به زر درگیرمسر خاک تو چو افسر به گهر درگیرم
این منم زنده که تابوت تو گیرم در زرکرزو بد که دوات تو به زر درگیرم
بر ترنج سر تابوت تو خون میگریمتاش چون سیب به بیجاده مگر درگیرم
چون قلم تختهٔ زیر تو حلیدار کنملوح بالات به یاقوت و درر درگیرم
خاک پای و خط دستت گهر و مشک منندبا چنین مشک و گهر عشق ز سر درگیرم
خاک پای تو پر تسبیح به رخ در عالمخط دست تو چو تعویذ به بر درگیرم
بیتو بستان و شبستان و دبستان بکنماول از کندن بنیاد هنر درگیرم
چون نبد بر تو مبارک بر و بوم پدرتآب و آتش به بر و بوم پدر درگیرم
هرچه دارم بنه و سکنه بسوزم ز پستپیشتر سوختن از بهو وطزر درگیرم
بدرم خانگیان را جگر و سینه و جیباول از جیب وشاقان بطر درگیرم
پشت من چون قلم توست که مادر بشکستکه بدین پشت قباهای بطر درگیرم
چون شب آخر ماهم به سیاهی لباسکی قبائی ز سپیدی قمر درگیرم
همچو صبح از پی شب ژاله ببارم چندانکه سپیدی به سیاهی بصر درگیرم
آفتاب منی و من به چراغت جویمخاصه کز سینه چراغی به سحر درگیرم
هر چراغی که به باد نفسش بنشانمباز هم در نفس از تف جگر درگیرم
چه نشینم که قدر سوخت مرا در غم توبرنشینم در میدان قدر درگیرم
دارم از اشک پیاده، ز دم سرد سواردر سلطان فلک زین دو حشر درگیرم
در سیه کرده و جامه سیه و روی سیهبه سیه خانهٔ چرخ آیم و در درگیرم
آرزوی تو مرا نوحهگری تلقین کردکرزوی تو کنم نوحهٔ تر درگیرم
چند صف مویهگران نیز رسیدند مراهر زمان مویه به آئین دگر درگیرم
هر چه رفت از ورق عمر و جوانی و مرادچون دریغش خورم اول ز پسر درگیرم
ای سهی سرو ندانم چه اثر ماند از توتو نماندی و در افاق خبر ماند از تو
در فراق تو ازین سوختهتر باد پدربیچراغ رخ تو تیره بصر باد پدر
تا شریکان تو را بیش نبیند در راهاز جهان بیتو فروبسته نظر باد پدر
بیزبان لغت آرات به تازی و دریگوش پر زیبق و چشم آمده گر باد پدر
چشمهٔ نورمنا خاک چه ماوی گه توستکه فدای سر خاک تو پدر باد پدر
تا تو پالوده روان در جگر خاک شدیبر سر خاک تو آلوده جگر باد پدر
تا تو چون مهر گیا زیر زمین داری جایبر زمین همچو گیا پای سپر باد پدر
یوسفا! گرچه جهان آب حیات است، ازوبیتو چون گرگ گزیده به حذر باد پدر
تو چو گل خون به لب آورده شدی و چو رطبخون به چشم آمده پر خار و خطر باد پدر
با لب خونین چون کبک شدی و چو تذروچشم خونین ز تو بر سان پدر باد پدر
غم تو دست مهین است و کنون پیش غمتهمچو انگشت کهین بسته کمر باد پدر
تا که دست قدر از دست تو بربود قلمکاغذین پیرهن از دست قدر باد پدر
عید جان بودی و تا روزه گرفتی ز جهانبیتو از دست جهان دست به سر باد پدر
خاطرت جان هنر بود و خطت کان گهرهم به جان گوهری از کان هنر باد پدر
ای غمت مادر رسوا شده را سوخته دلاز دل مادر تو سوخته تر باد پدر
چون حلی بن تابوت و نسیج کفنتهم چنین پشت به خم روی چو زر باد پدر
زیر خاکی و فلک بر زبرت گرید خونبیتو چون دور فلک زیر و زبر باد پدر
ز عذارت خط سبز و ز کفت خط سیاهچون نبیند ز خط صبر بدر باد پدر
بیچلیپای خم مویت و زنار خطتراهب آسا همه تن سلسلهور باد پدر
ز آنکه چون تو دگری نیست و نبیند دگرتهر زمان نامزد درد دگر باد پدر
پسری کرزوی جان پدر بود گذشتتا ابد معتکف خاک پسر باد پدر
(tərkibbəhd)
Baş yola çıxmalıyıq, çarəsiz olsaq da əgər,
O evi atmalıyıq ki, görünür onda xətər.
Ey könül, cismimizə batdı kədər mismarı,
Nallayıb can atını, qılmalıyıq əzmi-səfər.
Gecə-gündüz atına yükləyərək qəm yükünü,
Yedək atlarına zəng asmağa bir ah yetər!
Üz tutub tanrıya, izah qüaq dərdimizi,
Hədəf olsun oxuna ahımızın bəlkə qədər.
Gahi əfqanə açaq ağzımızı, nalə edək,
Gah da oxtək olaq amadə, edək qəmdən həzər.
Gahi alt-üst edərək dagları bir ah ilə,
Bağlayaq tüstüsü ilə dolanan çərxə kəmər.
Yox bu dünyada vəfa, göz yaşı tutsun yolunu,
Salmasın ta gözümüz bir də bu dünyaya nəzər,
Bəhrəsiz keçdi cavan günlərimiz, yetdi sona,
Əlimiz indi əbəs boş kisədən bəhrə gəzər.
Odlu su gözdən axar ağzımıza, qoymaz ki,
Ahımız odlu nəfəslə sala dünyaya şərər.
Qərq edək başı qələmtək qara göz yaşlarına,
Verə ah tüstüsü dünyaya qələmtək zivər.
Ürəyin dərdi ağırdır, göz isə qan axıdır,
Çalışıb tutsaq o mərcanı, ürək dərdə dözər,
Bu gəlinlər ki, geyinmiş gözümüzdə qaraya,
Ağlayaq, göz yaşımız onlara düzsün gövhər!
Ah odundan fələyə hər səhər ox yağdırarıq,
Şişədəndir ucu, oxlar hədəfə etməz əsər.
Fələyin səqfini mümkünsə yıxa ahlarımız,
Səyimiz qəm yolunu kəsməyə bir işdir - hədər.
Hünərin qancığasından nə qədər bağlansaq,
Fələyi yıxmağa bizlərdə tapılmaz o hünər.
Naləmiz sinədə namə aparan bir quşdur,
Namə xoşdur, başıbağlı asıla pərdən əgər.
Çox da tez uçma sən, ey quş, aparırsan namə,
Bağlayaq ta üzümüzdən ayağın altına zər.
Bağlayaq sədd gözümüzdə iki Yəcuca bu dəm,
Qalmışıq indi ki, zülmətdə necə İskəndər.
Haqqlıdır, toy tuta torpaq, qucuyub incimizi,
Şadlanar, biz ona toy töhfəsi versək nə qədər.
Qüssədən aldı qızıl rəngi üzün, Xaqani,
Oğlun əkhlinə döndər, onu tabutuna sər!
Hünərin xəznədan, elmdə gövhərdi Rəşid,
Anaya qiblə, atasına bəradərdi Rəşid!
Elə bir dərd varımdır, ona dözməz İsa,
Bu o dərddir ki, sağaltmaz onu aləmdə dəva.
Boş yerə qaçdı könül, dərdinə dərman gəzdi,
Varmı bir öylə dəva ki, Özü yar olsun ona?
Yetmədi dadıma kamımca ümüd divanım,
Qovular məhmil əgər qafilədən dalda qala.
Mətləbə yetməz əlim, etmə təəccüb buna sən,
Bu qısa əllə gözüm mətləbi seçmiş ucada.
Qanlı sel yetdi dizə, coşdu, belimdən keçdi,
Qorxuram, çatsa dodaqlarıma, tez başdan aşa.
Oldu ömrün günü axşam, mən isə sanki şəfəq,
Qanda qərqəm ki, bitə qəm gecəsi, sübh açıla.
Uçdu sinəmdəki oddan civətək səbrü qərar,
Səbr ucarsa, çata bilməz, dalıca yüz quş uca.
Əkdim arzu toxumu, vurdu əcəl ildırımı,
Nəyə lazundır əkin ki, bəhəri odda yana?
Çatmadı ağzıma arzumca olan bircə tikə,
Ruziyə çatmaz əlin, alnına yazmazsa qəza.
Könlümün ruzisi torpaqdır, hünər kanı mənəm,
Bil, hünər sahibinə ruzi yetirməz əsla!
Fələyin sakiniyəm, qəmlə kədər əzdi məni,
Göz yaşımdan yaranıb dövrü bərimdə qovğa.
Ağlamaq da kömək etmir mənə, qan ağlayıram,
İstərəm, yardım edə qan, məni tufanda boğa.
Gah axan, gah kəsilən göz yaşımın tufanı,
Gah topuqda dayanar, gah çıxar qurşağıma.
Kəsilib axmada oxşar duza bu göz bulağım,
Qoymaz əsla məhəl o isti yaya, buzlu qışa.
Gah Ceyhuntək axar ki, qovuşa Seyhunə,
Gah Xəzər tək dayanar, bağrına axsın Volqa.
Ağlamaq, gah əsəbi dayə kimi ağ südünü,
Qısqanar gözdə iki qara gcymiş uşağa.
Yüyürərək bir uşağa göz yaşım oxşar ki, onu,
Hey tutub saxlayaram, can atır ancaq bayıra.
Dərd əlindən əlimin arxasını çeyniyərəm,
Mənə qəm süfrəsi verməz, nə edim başqa qida?
İstəyirdim dişim ilə ciyərimi gəmirim,
Nə edim ki, ciyərim dişdən uzaqdır amma!
Bağrını çoxlu qəmə məskən edən Xaqani,
Oğul hicranı qəmi bağrını da yaxdı oda.
Qəlbimin gövhəri, can şəmi idim, söndün,oğul!
Qara bəxtim kimi məndən niyə tez döndün, oğul?
Dərd bir dərd deyil, yazmaq üçün bir dəftər acım,
Ömr catmış başa, mümkün deyil artıq pər açım.
İki ciddi gileyim vardır əlindən fələyin,
İki dünyaya sığışmaz, birisini gər açım.
Yolçular sübh fərəhlə açar öz yüklərini,
Mən şikayət yükümü sübh gözümdə tər açım.
Sarmaşıqtək sannıbdır canıma dərdü bəla,
Mənə bu candan gecə-gündüz necə möhnətlər açım?
Həlqətək sardı məni ah, mən o həlqə ilə,
Döyüb ümid qapısını, istərəm çənbər açıb.
Göynəyim oddur əgər, üst geyimim göz yaşıdır,
Can hövlilə gərəkdir yaxamı yeksər açım.
Səbr əgər istəsə də indi ciyərparəsini,
Səbirsiz bir ciyərin dərdini kim dinlər, açım?
Bir vəfa əhli hanı, qəlbimə təskin olsun,
Qəm çəkən dost hanı, ta ki ona mən qəmlər açım?
Can telim bir düyüm olmuş, qısalıb, barmaqtək,
Qalmayıb məndə hünər dırnağı, müşküllər açım.
Vurmaram təbli qürur ilə damında hünərin,
Qəm divarını gərək aşmaq üçün şəhpər açım.
Yuyaram qanım ilə damü divardan suvağı,
Mən bu hal ilə, rəvadırmı, üzə sellər açım?
Döşənibdir yola qəmlər tikəni, mən naşad;
Əjdaha verməz aman, xəznə tapıb, gövhər açım.
İstədim qırğı kimi bir də şikarə qalxım,
Sem yeli vermədi möhlət mənə artıq, pər açım.
Açmaram bir daha dünyaya baxan gözlərimi,
Kor olum, bir də ona baxmaq üçün mənzər açım.
Qeyrətimdən tikərəm gözlərimi əql ilə,
Çarə yoxdur ki, gərək almağa ibrətlər, açım.
Bağladım yeddi qapı xalq üzünə aləmdə,
Ta durub yeddi qatında fələyin azər açım.
Gözümün nurunu söndürdü yaman bəd gözlər,
Nə rəvadır, gözümü, görməyə pis üzlər, açım?
Qəlbi məhzun, canı bərklikdə dəmir Xaqani,
Yandı, kül oldu, bu dərdi kimə, ey ellər, açım?
Mən başı daşlı necə qəbrdə qanlı kəfəni,
Oğul üstündən alıb, görməyə gül peykər, açım?
Ey təzə bədr, qaranlıqda buraxdın atanı!
Ey Ütarid, nə yaman odlara yaxdın atanı!
Firqətində bala, bundan da betər yansın atan,
Söndü şəmin, kor olub, qüssədən odlansın atan.
Dostların çıxmaya ta qarşısına yolda onun,
Tərk edib aləmi, öz qəbrinə yollansın atan.
Çün ərəbcə, dəricə söhbətini dinləməyir,
Gözü çıxsın, qulağına civə daşlansınatan.
Qəbrinin torpağı nur ilə Mina çeşməsidir,
Qəbrinin başına qurban kimi fırlansın atan,
İncə ruhunla gömüldün, bala, torpaqlara sən,
Qana dönsün ciyəri, qəbrini hey ansın atan.
Torpaq altında yatırsan bu gün, ey mehr-giya!
Torpaq üstündə bitən ot kimi tapdansın atan.
Yusifim, aləm üçün abi-həyatdınsa əgər,
Qurd qapanlar kimi sonsiz su deyib, yansın atan.
Gül kimi qanə boyandı dodağın, gözlərinə,
Xurmatək qan yerisin, xar ilə oxlansın atan.
Kəkliyim! Qanlı dodaqlar ilə uçdun, gözü qan,
Bir turactək sənin ardınca qanadlansın atan.
Dərdinin güclü əli, bax, belə məcbur etmiş,
Ki, cilik barmağa dönsün, iki qatlansın atan,
Çün qəzanın əli qapmışdır əlindən qələmi,
Bir kağız göynək ilə tezcə alovlansın atan.
Cana sən bayram idin, tərk elədin dünyanı,
Sənin ardınca əcəl Rəxşinə atlansın atan.
Hünərin canı - kamalın, göhərin kanı - xətin,
Canımın gövhəri, sənsiz nə hünər qansın atan?
Ürəyi dağlı anan oldu qəmində nalan,
Qoy ki, ondan daha çox odda alovlansın atan.
Tabutun zinəti, zərbaf kəfənin telləritək,
Bükülüb qəddi, saralsın üzü, tablansın atan.
Torpaq altındasan, ağlar sənə üstündə fələk,
Fələyin dövrü kimi tərsinə firlansın atan.
Üzdə yaşıl xətüvün, əldəki qarə xətüvün,
Həsrətilə gərək hər xətti görüb, dansın atan.
Saçının xaçı görünməz, xətüvün zünian,
Kaş rahib kimi zəncirlərə bağlansın atan.
Sən kimi başqa əzizi nə olub, nə olacaq,
Taki sənsiz yenə öz ömrünə aldansın atan.
Atanın canı idin, cismini tərk etdin, oğul!
O başı daşlını nalan qoyub, getdin, oğul!
Tabutunu qılınc kimi, oğul, tutdurub zərə,
Şah tacıtək qərq edərəm məzarını gövhərə.
Arzulardım: davatını tutduram mən qızıla,
Tabutunu zərə tutdum, ey kaş, girəydim yerə.
Tabutunun narıncına axıb qanlı göz yaşım,
Bir qırmızı alma kimi narınc çarpar nəzərə.
Qələmdantək tabutuna örtük biçib tirmədən,
Baş daşını incilərlə bəzərəm zər-zivərə.
Mişkim ilə göyhərimdir siman, ayaq torpağın,
Onlarla mən təzələrəm öz eşqimi hər kərə.
Sürtüb ayaq torpağını təsbeh kimi üzümə,
Əl yazını dua kimi yüksəldərəm göylərə.
Sənsiz, oğul, bar-bağçamı, məktəbimi tərk edib,
İlk zərbəni endirərəm şerə, elmə, hünərə.
Sənə qarşı vəfasızlıq göstərdi ata yurdum,
Mən o yurdun əsasını gərək verəm sellərə.
Səndən sonra nə lazımdır mənə çadır, kaşanə?
Od vuraram eyvanıma, dolandığın evlərə.
Naləm ilə parçalaram eşidənin qəlbini,
Var-yoxumu səndən sonra sovuraram yellərə.
Anan qırdı qələmini, qəmin mənim belimi,
Geydim matəm paltarını o qırılmış kəmərə.
Ayın axır gecəsitək çulğanmışam qaraya,
Bəs haçan mən kəfən geyib, oxşayaram qəmərə?
Gecə keçər, sübhə kimi axıdaram jaləni,
Ta gözümün qarasında ağ titə rişə verə.
Ey günəşim, əldə çıraq axtarıram səni mən,
Bu çıraq da ahım ilə sönər, çıxmaz səhərə.
Mənim sərin ahlarımla sönən hər bir çırağı,
Ciyərimdən qalxan atəş hər an tutar şərərə.
Qədər sənin matəmində məni salmış odlara,
Mən də gərək bu dünyanı zindan edəm qədərə.
Göz yaşımdan piyadam var, sərin ahdan süvarim,
Zəfər çallam onlarla mən fələkdəki qeysərə.
Günüm qara, paltar qara, qapım üstü qapqara,
Bunu görüb, bürünmüşdür fələk qara məcərə.
Sənin qəmin nəhəgərlik aşıladı ruhuma,
Matəmində döndüm,'oğul, bir yeni nəhəgərə.
Ağlayanlar ətrafımda sıra ilə düzülmüş,
Söylədiyim mərsiyələr düşmüş artıq dillərə.
Arzum, ömrüm, cavanlığım bada getmişdi, ancaq,
Oğul dərdi üstün gəldi bütün başqa dərdlərə.
Uca sərvim, bilmirəm mən, nə əsər qaldı səndən,
Sən dünyadan köçüb getdin, bu xəbər qaldı səndən...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/xaqani-terkibbend-9
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Dağıtsam hər tərəf zülfi-səmənsanı, ağan canı,Giriftar eyləıəm sen kimi Zibanı, ağan canı.
Hərc-MərcÇərx cəfapişə gətir gərdişəBürk aldı qaç olubdu Şirvanımız
Qadasın aldığımSəndən ötrü tərk-i-vətən olmuşam,Ey bimürvət yar, qadasın aldığım,
Gəraylı: Bir məst olmuş yağıya mənBir məst olmuş yağıya mən,Oldum yalvara yalvara