Sövdayi-eşqdən istəsən xəbər,Mən edim hekayət, sən ol müstəhzər.

İqlimi-Əcəmdə bir məlikzadə,Gərdişi-qəzadan olub üftadə,

Tab edə bilməyib təni-əğyarə,İstədi ki, özün çəkə kənarə.

Süvar olub bir at, bir qamçı həmin,Əmlakü vətənin eyləyib tərkin,

Mülki-Misrə gedib vahidü tənha,Karivansəradə eylədi məva.

Oğlan idi, amma bir oğlan idi,Mülki-məlahətdə alişan idi.

Gər atsa hər seydə tiri-kəmanı,Tozunmamış olur idi qurbanı.

Pabənd idi çeşmi-qəzalan müdam,Dövreyi-hüsnündə bidanəvü dam.

Görən tək ləbində abi-həyatıSuya dönüb axır Misir nəbatı.

O bütlər ki, qət etmişdi barmağın,İndi saf doğradı əlin, ayağın.

Xiridari-beyi-bazari-Yusif,Çaldı dizlərinə dəsti-təəssüf;

Bilsəydi gələcək dürri-bibəha,Yarım şahı verməz idi Züleyxa.

Feyzi qədəmindən abi-rudi-NilOlmuşdu güvara misli-Səlsəbil.

Düşdü şəhrə tazə şurişü qovğa.Guya Əzizi-Misr olubdu ehya.

Batində aşiqi-dildadəsi çox,Nəhayət zahirdə bir munisi yox.

Seyr edirdi bir gün səmti-bazarı,Dəri-gərmabəyə düşdü güzarı.

İttifaq növgüli-gülzari-irəm,Nəvvadeyi-vali, adı Şahsənəm,

Bürci-aban bipərdəvü bihicab,Üz qoydu dışraya, misli-afitab.

Xaneyi-məğribə gedən zamanıOğlan onu gördü, o da oğlanı.

Sanasan od düşdü bir neyistanə,Apardılar şəmi, qaldı pərvanə.

Pərvanənin pərü balı yanmışdı,Atəşin cigərin həsrət almışdı.

Yara götürmüşdü ovçudan nəxcir,Nəxcir də vurmuşdu səyyadə səd tir.

Geri-geri gedib bihissü mədhüş,Dəri-gərmabəyə veribəni duş,

Yıxılıb, düzəlib bir dəmdə yüz dəm,Gah olurdu surət, gahi də adəm.

Dizlərində qalmamışdı təvana,Çəkilibən, barı, getsin bir yana.

Gün batdı döyüldü nəqarəvü kus,Darğanişinlərdə asıldı fanus.

O qaldı sərməsti-cami-meyi-eşq,Bir kimsəsi yoxdur düşsün peyi-eşq.

Qərin idi bir xanənin dərinə,Ev sahibi dedi öz şövhərinə:

“Günortadan bəri bir tazə cavanQalıbdır eşikdə zarü bəndvan.

Xudayə xoş deyil, dur, evə salaq,Laəqəl bir gecə eyləyək qonaq.

Ta görək nə olub o biçarəyə,Beş-altı saatdır çevrikir niyə?

Gah yıxılır, gahi durur ayağa,Təəccüb qalmışam mən bu sayağa”.

Əlqərəz, ər-övrət çölə çıxdılar,Gətirib mərizi evə yıxdılar.

Gecə keçdi, sübh açıldı, gün doğdu,Kişi getmiş idi, zən qolun boğdu.

Xabi-duşənədən çün oldu bidar,Danışdırıb gördü ağzı, dili var.

Dedi: “ey binəva, sənə nə olmuş?Bərgi-xəzan kimi gül rəngin solmuş

Dedi: “ey madəri-mehribani mən,Bu rəhgüzardən keçirdim dünən;

Nagəhan bu sifət nazənin düxtər,Vurubdur sinəmə tiri çaharpər.

Mən qəribi-zar nimbəsməl etdi,Heç bilmədim özü nə yanə getdi.

Adətdir kim, nimbəsməl şikarəOvçu yenə vurar tiri-dübarə.

Bir deyən olaydı ol çeşmi-sərməstKəmani-kərəmə ox edib peyvəst,

Üqubəti-layəzalı yad edə,Məni-biçarəni tez azad edə”.

Ağzını açan tək tanıdı övrət,Bildi ki, fəqirə kimdəndir afət.

Söylədi: “biçarə, əfsus, səd, əfsus!Aşiqə müsavi gərək olsun dus.

Sən bir qərib adam, o valizadə,İntizarın çəkən çoxdu dünyadə.

Var üstündə hənuz yüz cəngü cədəl,Dəmani-vəslinə yetən deyil əl.

Gəl vermə özünü əbəs fənayə,Yaxşı demək olmaz yaman sövdayə”.

Dedi: “mənim halım sən deyən deyil,Tən ilə gülşəndən əl çəkməz bülbül.

Mənim kəlamımdan incimə qərəz,Suhan ilə getməz cövhərdən ərəz.

Ya gərək nuş edəm cami-vüsali,Ya can çıxa, qala cəsədim xali.

Bəhanə gətirmə, dur, eylə kərəm,Get o mənzilə kim, ondadır Sənəm.

Düş payinə, yalvar, şərh et halımı,Bəlkə, rəhmə gələ Tanrı zalımı”.

Bir ovuc simü zər, basıb dəstinə,Dübarə yalvardı-yapışdı yenə.

Ol pirəzən sancıb belinə ətək,Yetişdi dərgahə badi-sərsər tək.

Vasil oldu paytəxti-Sənəmə,Gördü ki, düşübdür bəstəri-qəmə.

Səyyadə dəyən ox seyidi yıxmışdır,Yaraları qalıb özü çıxmışdır.

Zirək övrət idi, danavü pürfən,Rəsmi-rəhi-aşiq-məşuqu bilən.

Fəhm etdi kimdəndir bu piçü tabı,Ahəstə-ahəstə açıb cavabı.

Dedi: “ey cəmii-xubanə sərvər,Neçin eyləməzsən xudadən həzər?

Bir qəribi bəhri-qəmə atıbsan,Gəlib özün sərmənzildə yatıbsan.

Leyli köçüb, qalıb biçarə Məcnun,Məhrulərdə nə adətdir, nə qanun?

Gendən atar, vurar, yıxar şikarı,Əhvalından olmaz bir agəh barı.

Görə ölməlidir, eləyə məzbuh,Ya dirilməlidir ətə qıla ruh.

Bizim xərabədə qalıb biçarə,Hər ləhzədə çəkər ahi-sədbarə.

Mənim hiçim deyil, ey cəfapişə!Nahəq yerə bizi salıbsan işə.

Müntəzirdir, xəbər alacaq məndən,Nə xəbər aparım mən ona səndən?

Qız dedi ki: “səni dünəndən bəriNə çox incidibdir bizim müştəri.

Əvəzin yetirər mehman yüz kərən,Əz-zeyfə əkraməu və lov kafiron

Qarı bildi bu da ona aşiqdir,İqrarı dürüstdür, sözü sadiqdir.

Axiri-süxənə eyləyib şitab,İstədi ki, ala bir vazeh cavab.

Belə ki, adətdi sinfi-xubanə,Hər dəfədə qılır qeyri bəhanə.

İstiğnayi-təbi çəkər bir yerə,İstər aşiq qəmi götdükcə verə.

Nə bilsin ki, yoxdur tabü təvanı,İntizardan yetib axıra canı.

Bərayi-imtahan olub tündxu,Dedi: “övrət, nə gövtdür, nə şeno?

O kuca, mən kuca, səndə nə cürət,Əcəlin yetişib məgər, ey övrət?

Sən neçin bilməzsən, şahi-xubanəm,Məlahət təxtində yekkə sultanəm.

Nə vəch ilə rəva gördün gədayə,Bumi-şumuq nə nsibəti hümayə?

Get de ona keçsin bu mərhələdən,Çoxdu bu yollarda simü zər verən.

Gədayə yaraşmaz padişah sözü,Onun kim olduğun bilməzmi özü?”

Qəribə halətdir bugünkü halət,Olmasın, ey yaran, kafirə qismət!

Aşiq onda çəkər ahi-suznak,Məşuq istər edə özünü həlak.

Aşiq istər ola vüsalə vasil,Məşuqə ismətü həyası hail.

Aşiqdə dərdü qəm xərvar-xərvar,Məşuqun əlində yox bir ixtiyar.

Mahəsəl qasidi-dilsuz xəbərQayıdıb məyusü zarü mükəddər,

Bir zaman yetişdi ol binəvayə,Aşiqi-dil bəstə yatan sarayə,

Dost yoluna heyran-heyran baxardı,Təlatümi-qəmə batıb çıxardı.

Rəgi-nəbzi misli-şöleyi-atəş,Gah olurdu pürtab, gah edərdi qəş.

Ehtiyat edərdi hər kim əl vura,Şəm nisbət barmaqların yandıra.

Nəhyi-dilrübanı edən tək tamam,Müştaqi-dərdmənd, məhzunü nakam

Çəkibən cigərdən ahi-cangüdaz,Mürği-ruhü etdi bəqayə pərvaz,

Yığılıb xəlayiq dəfn elədilər,“Səd heyfü səd həzar əfsus” – dedilər.

Biri köçüb tapdı qəmdən rəhayı,Aşiqi-nakamın qaldı bir tayı.

Vurar kamandarı-dövri-zəmanə,Həmşə bir tirə iki nişanə.

Görək nə şəbədə edəcək ağaz,Zalimü sitəmkar, xudadan qorxmaz.

Bu möhnətdən keçmiş idi bişü kəm,Səs düşdü nazənin olubdu dərhəm.

Durub yenə əcuzeyi-şum-əxbarKuyi-dildadəyə elədi güzar.

Görən tək filcümlə tapıb təqviyət,Dedi bir tövr ilə qadın: ey övrət!

Elçidə etiqad, etibar olur,Dost yolunda çovğun olur qar olur!

Gələn tək adama demezlər apar,Kami-dil axtaran, adətdir, tapar.

Qız eşiyi, şah eşiyi, nənə can!Açmaq olmaz əqdi-girehi asan.

Məşəqqəti-qəri-dərya şinavərTa çəkməyə, keçməz çənginə gövhər.

Səfalər gətirdin, ey qasidi-yar!Xaki-məqdəminə nəqdi-can nisar!

Keçənə deyirlər: “məza-ma məza”Nə söyləsən, söylə, sənindi riza!

Bu dövrdə vüfuru var azarın,De görək, necədir sənin bimarın?

Aya gətiribsiz təbibi-haziq?Özü təcrübəkar, qövli müvafiq.

Çağırdaq eyləsin mənə də çarə,Mərəzimiz birdir, bəlkə qurtarə”.

Dedi: “ey bişərmü birəhmü bibak,Elədiyin yetməz bir canı həlak?

Elərsən əlavə mənə istehza,Guya ki, deyilsən xəbərdar əsla.

Bu əhval elədi yarı püraşüft,İstədi ki, ola dildar ilə cüft.

Ta inki eşitdi vəfati-canan,Canan-canan deyib o da verdi can.

Sanmayın afəti-eşq yalandı,Aləm aşikara bəlayi-candı.

Çox evlər dağıdıb padşahi-eşq,Çox cisimlər yaxıb oda ahi-eşq.

Əcuzeyi-eşqin çoxdur üsuli,Bu barədə həq deyibdir Füzuli:

“Can vermə qəmü-eşqə ki, eşq afəti-candır,Eşq afəti-can olduğu məşhuri-cahandır”.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви