“Allah” deyə-deyə böyüyür insan
Yapışır Haqqından, Yaradanından,Haqqı öyə-öyə böyüyür insan.Döyülə-döyülə qalxır, bərkiyir,Şəri döyə-döyə böyüyür insan.
Körpə ürəyində nə kin, nə acıq,Qəlbinin qapısı Allaha açıq.Aranda otaqdı, dağda alaçıq,“Yurd-yurd” deyə-deyə böyüyür insan.
Kədəri buludda, göz yaşı suda,Ümidi Yaradan, gümanı Xuda.Ağrı çəkə-çəkə, dərd uda-uda,Acı yeyə-yeyə böyüyür insan.
Tənə vurur nadan, daş vurur naşı,İçinə süzülür gözünün yaşı.Dəyir ürəyinə dərd addımbaşı,Dərdə dəyə-dəyə böyüyür insan.
Ayların, illərin ağrısı canda,Döyünür damarda, çırpınır qanda.Taxtı çevriləndə, baxtı yatanda,Bəxtə söyə-söyə böyüyür insan.
Seçir ağıllını, seçir dəlini,Ələkdən keçirir öz əməlini.Heç vaxt Allahından üzmür əlini,“Allah” deyə-deyə böyüyür insan.2005, 29 yanvar
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zelimxan-yaqub-allah-deye-deye-boyuyur-insan
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О божественной любви
Xudaya, bəhəqqi birincü kərə,Mənə tez bərat eylə beş-on lirə!
O sən idinMən bir gözəllik heykəli, dilbər, afət bir pəri,Xəyalımda təsvir edər, durardım çoxdan bəri
DərdimiAllahı sevərsən a Loğman həkimVarım deyim dağa daşa dərdimi
Aşıq Valehin şair Abdulla Canızadəyə cavabıSəfi, naməhrəmi-dərgah dəri-Heydərdir,Yoxsa lənət ona gəlsin, bu nə şou-şərdir.