Təbiətin nəfəsi
Şeh düşdü göy çəmənə,Göz vurdu göy çəmənə,Ələsgəri çağırdım,Səs verdi Göyçə mənə!
Açılıb Göyçənin gülü-çiçəyi,Həmdəmi nəğmədi, sirdaşı sazdı.Öpür duyğuları bahar küləyi,Gələn yaz fəslidi, gedən ayazdı.
Bu yer həqiqətdi, yoxsa bir nağıl?Hara boylanırsan yaşıl xalıdır.Görən göz istəyir, götürən ağıl,Güllər ləçək-ləçək oxunmalıdır.
Gözəllik fikrimi min yerə çəkdi,Duyulan heç nədir, duyan olmasa.Bülbülün cəh-cəhi kimə gərəkdi,Səsinə səs verən, həyan olmasa!
Vaxt olub, çapılıb, vaxt olub, çapıb,Qeyrətə heykəldi burda qayalar.Ucalıb göylərə, ölməzlik tapıb,Çimib ömrü boyu nurda qayalar!
Oxuyan bülbüllər, ötən qumrular,İlkin ozanıdır bu təbiətin.
Havacat üstündə çağlayır sular,Kökü torpaqdadır şeirin, hikmətin.
Nəğmələr yaşadıb bulaq səsində,Eşidən – ilahi şeiriyyət tapıb.Şeh ilə yarpağın öpüşməsindəHər duyan bir məna, bir hikmət tapıb.
Yoxdur bulanmağı nə payız, nə qış,Varlığı heç zaman götürməz ləkə.Saflığa çağırış, xeyrə çağırış,Bulağın gözündən başlanır bəlkə?!
Yağışın damlası, buludun nəmi,Hər gün varlığına hopur adamın.Günəş dolansa da bütün aləmi,Yurdunu qəlbində tapır adamın.
Dərələr boyunca coşur, çağlayır,Sellər deyişməyə adam axtarır.Təbiət insanla ülfət bağlayır,Sirrini açmağa məqam axtarır!
Küləyin ahəngi, mehin dalğası,Ruha layla çalır bizdən xəbərsiz.Hislərin təmizi, sözlərin xası,Axır ürəklərə gözdən xəbərsiz.
Duyğunu, ilhamı mayalandırır,Torpaq sünbül kimi, sünbül dən kimi.Ümid çırağını həyat yandırır,Göyərir arzular göy çəmən kimi.
Bu qoca dağlarla əyləş diz-dizə,Gör nələr danışır, insana nələr.
Zili də, bəmi də tanıdır bizə,Asta pıçıltılar, dəli nərələr!
Ətrini qoxladım, barını dərdim,Həmişə ömrümə qol-qanad olub.Bu dağlar olmasa elə bilərdim,Nə Kərəm yaşayıb, nə Fərhad olub.
Bu beşik dərələr, bələk cığırlar,Anatək qol açır, hər doğulana.Təbiət hər dəfə yetirəndə bar,Keçib təravəti iliyə, qana.
Şəlalə qoşmalar, çay bayatılar,Dinəndə daşa da dil verə bilir.Bahar nəfəsində Tanrı hökmü var,Qayalar köksündə gül verə bilir.
İlhama güvənir hər təmiz dilək,İlhamdan doğulur könüllərdə nur.Enir bəxtimizə dövlət quşutək,Ruhu olanların çiyninə qonur.
Vergi dediyimiz müqəddəs payı,Yerə də, göyə də təbiət verir.Tikilir, sökülür ömrün sarayı,Zaman hər əmələ bir qiymət verir.
Düşüb təbiətin ən xoş vaxtına,Verəndə Göyçəyə eşqi, ilhamı.Yerin qismətinə, göyün baxtına,Doluymuş ürəyi, doluymuş camı.
Bu torpaq beləydi, oturan, duran,Şeirin əsiriydi, sözün acıydı.
Sözdə sehrləyən, səsdə xal vuran,Gözün işığıydı, başın tacıydı.
Onun məclisləri sözlü, havalı,Duyğular sellərtək aşıb-daşardı.Toylar keçirəndə Göyçə mahalıKənd-kəndlə, el-ellə qucaqlaşardı!
Ölməzlər yetirən bir mahala bax,Eşqi sinələrdə çatdı gur ocaq.Bu qüdrət hardandı, ey ana torpaq?Önündə həmişə can heyrətdədir!
Az olur həyatda nəğməyə dönən,Ellərin diliylə danışan, dinən.Kimlərdi ucalan, kimlərdi enən,Hökmü də, sirri də təbiətdədir!
İnsandır dilinin ən şirin sözü,İnsandır ürəyi, insandır gözü,Təpədən-dırnağa təbiət özü,Qəlbin yaşatdığı məhəbbətdədir!
Görüşdü bir axşam bəxt ulduzları,Alməmməd qovuşdu Pərizadına!Ulu bir sevginin meyvəsi, barı,Ucalıq gətirdi eşqin adına.
Nələrə qadirmiş dünyada insan,Tarixə dönərmiş ünvanı, adı.Bu iki ulduzun qovuşmağındanBir sənət işığı yandı, parladı!
Kişilər içində aqil bir kişi,Həyatda bir oğul boy atmalıydı!
Görüb gələcəyi, duyub keçmişi,Yatan duyğuları oyatmalıydı!
Baxıb nəsillərin ehtiyacına,Zaman bu kəsiri bitirməliydi.Şeirini bənzədib bar ağacına,Bir Aşıq Ələsgər yetirməliydi!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zelimxan-yaqub-tebietin-nefesi
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О природе
Ay ağalar, bir nigarın oduna,Dəli könlüm yana-yana düşübdür.
ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ایحیران می چو دیده پیمانه مانده ای
Şəhərim!Parıl-parıl parıldayır küçələrÖtən bulud səpələyib yağışı.
O gün kim həsrət ilə ol büti-zibadan ayrıldımO gün kim həsrət ilə ol büti-zibadan ayrıldım,Qalıb bir surəti-bihiss kimi mənadan ayrıldım.