مجملی از تفصیل وضع این مملکت گفته شد. از قراری که معلوم است، در ممالک ایران «به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است». در هیچ‌جا، از ترقیات تجارتی و اتفاق به اجرای کارهای سودمند به حال ملک و ملت و حب وطن و هموطنان اثری نیست. سکنهٔ این شهر نیز از وضیع و شریف و قوی و ضعیف از هر گونه عوالم ترقی و تمدن بی‌خبرند.

«مرده‌اند ولی زنده، زنده‌اند ولی مرده»

باری، قریب به ظهر از آن‌جا به سوی «بناب» حرکت نموده عصری بدان‌جا رسیدیم. در کاروانسرایی که مخصوص مسافرین است حجره‌ای گرفته منزل کردیم. بعد از ادای نماز و صرف چایی با یوسف‌عمو به گردش رفتیم. این قصبه بازار و چارسوی دارد، اما کاروانسرای برای اقامت تجار نیست. از بازار بیرون شدیم. هر چند این قصبه از مضافات «مراغه» به شمار می‌رود اما جای بزرگ و قصبهٔ معتبری است. خانه‌ها تماماً از خشت خام ساخته شده دیوارها همه «گل مهره» است. بنای سنگی ابداً دیده نمی‌شود. اسباب ثروت و معیشت اهالی آن‌جا نیز مانند مراغه از باغات میوه و خشکبار است. اما آب جاری هیچ ندارند، تمامی باغات را از چاه‌ها آبیاری می‌کنند. ولی مردمانش کارکن و اندکی قانع‌اند، مسرف و تلف‌کننده نیستند. گویا درستکار هم هستند، زیراکه در میانشان ورشکستگی و افلاس دیده نشده است. با این‌که اهالی غالباً بی‌سواد و جاهل‌اند باز به اخلاقشان فساد راه نیافته مردم‌آزار و شریر نیستند. خصوصاً به صفات پسندیدهٔ مهمان‌نوازی و غریب‌دوستی متصف‌اند.

هر چند که در خارج ایران از اوصاف حمیدهٔ مردی و تقوی و حب وطن رضوان‌جایگاه آقاعلی قاضی تفصیل‌ها شنیده بودم، در این‌جا نیز همه مردم را از او راضی دیده در ذکر نام نیک آن عالم همهٔ اهالی یک‌زبان بودند؛ از جمله نقل می‌کردند که در فساد و عصیان شیخ عبیدالله -که خدایش با عبیدالله‌ابن زیاد محشور گرداناد!- هر گاه این شخص بزرگوار نبودی، اکراد بدنهاد -که تابع آن شیخ گمراه بدنژاد بودند- این قصبه را نیز مانند «میاندوآب» خراب نموده سکنه را طعمهٔ شمشیر بیداد می‌کردند. شکر خدا را که این مرد غیرتمند مردم را به دفاع آن زمرهٔ شیاطین -که به کثرت مور و ملخ بودند- تشویق نموده خود نیز مردانه کوشید تا آن بلا را مانع از دخول به قصبه شد. خدایش با حضرت پیغمبر و اولاد امجاد آن نبی رحمت محشور فرمایاد! شنیدم از جانب دولت در پاداش این خدمت به لقب «سیف‌العلما» ملقب گشت. در ایران تنها همین یک لقب را صاحب آن سزاوار بود و بس. در آذربایجان، یکی از علمای ملت را نیز می‌دانیم که برخلاف این عالم غیرتمند حرکت کرده ابواب شهر بزرگی را بی‌هیچ مدافعه‌ای به روی دشمن باز نمود. این فتح‌الباب به روی دشمن و آن سدالابواب و مدافعه از این دو نفر، به روزگاران در صحایف تواریخ خوانده خواهد شد، اما این یکی به نیکنامی و آن دیگری به بدنامی.

باری، پس از اندکی گشت و گذار به منزل برگشتیم. در حین عبور از میدان دیدم انبوهی از مردم در یک‌جا گرد آمده به آواز بلند «یا علی» می‌گویند.

گفتم: «یوسف‌عمو برویم آن طرف ببینیم چه خبر است.»

پیش‌تر رفته دیدیم جمع کثیری از مردم بازاری و دهاتی حلقه‌وار نشسته جمعی نیز پشت سر ایشان ایستاده‌اند و در میان حلقه دو نفر درویش و دو سه تن بچه درویش مشغول بعض اذکار و اورادند.

یکی از آن درویشان گفت: «هر کس "یا علی" سوم را از این بلندتر گوید مولام علی در خانهٔ قبر مونس او باشد.»

خودش دست به دهان گذاشته، به صوت جلی نعره زد «یا علی!» تمام مردم نیز -که قریب به دویست نفر بودند- به تقلید و تبعیت او به‌یکباره نعرهٔ یا علی کشیدند. بعد از آن دیدم درویش از زیر عبای خود دو سه جعبه بیرون آورده از یک طرف به خواندن افسون و از طرف دیگر به باز کردن سر جعبه‌ها مشغول شد. هی مارهای سرخ و سیاه رنگارنگ بود که از جعبه بیرون می‌ریخت و به نغمات گوناگون مترنم بوده می‌گفت: «افسون خواندم بیا بیرون، به عشق حیدر صفدر. حلوا، حلوا مار، مارگرزه مار.»

خیلی از این قبیل سخنان بی‌سر و بن چندان گفت که دهنش کف کرد و در آن اثنا یک بار به مردم گفت که «همه دست‌ها را بلند کنید!» تماماً اطاعت کرده دست‌ها را بالا بردند، حتی من و یوسف‌عمو هم دست‌ها را بلند کردیم.

پس از خواندن بعض دعاها گفت: «همه دست‌ها را به جیب ببرید!»

همه تبعیت کردند، ما نیز. باز قدری دعا کرده گفت: «هر چه به دستتان آمد بیندازید، به معرکهٔ مولا!» که دیدم هی پول سیاه است، نیم شاهی و یکشاهی، مثل باران از چهار طرف به میان حلقه می‌بارد. من هم نیم‌قرانی انداختم. دیدم یوسف‌عمو می‌خندد ولی یک عباسی هم خودش انداخت. مردکهٔ قلندر این عوام‌الناس را چنان ترسانیده است که مافوق آن را تصور نمی‌توان کرد. عوام چنان گمان می‌برند که اگر به گفتهٔ آن عمل نکنند و پول ندهند، در دنیا و آخرت راستگار نخواهند شد.

بعد از جمع‌آوری پول زیادی بدین نقش و رنگ، باز از گریبان مردم دست برنداشته به قدر یکصد ورق کاغذ الوان مطبوع که بعض اشکال و ادعیه در آن‌ها نوشته شده بود از بیرون آورده و گفت: «این اسم اعظم است، ولدالزنا نمی‌تواند ببیند. این یکی از خواص اسم اعظم است، هر کس برود بی‌شبهه حرامزاده است و نشان نمی‌دهم مگر به حلال‌زاده.»

بیچاره عوام هم از ترس آن‌که مردم حرامزاده نگویند، هیچ‌یک از معرکه روی برنتافتند.

بچه‌درویش از آن میان گفت: «قلندر! اینان همه شیعهٔ خلص و محبان آل پیغمبرند، بحمدالله حرامزادهٔ منافق در میانشان نیست. شما اسم اعظم را نشان داده مردم را از فیض آن باز نگذارید.»

پس صحیفه را به حضار بنمود. از دور دیدم شکل ذوالفقاری هم بود.

گفت: «قیمت هر یک از این هدیه‌های گرانبها از خراج عالمی افزون است ولی من هر یکی را به هزار تومان خواهم فروخت.»

رفیقش گفت: «نه، حاجی درویش زیاد است! همهٔ مردم استطاعت آن را ندارند. باید فیض مولا عام باشد.»

لهذا از هزار تومان، به پانصد، و از پانصد، به صد تومان، و از صد تا یک تومان و به‌تدریج هدیهٔ آن در دو شاهی پول سیاه قرار گرفت. و این کاغذهای الوان را نیز تماماً فروخت و تعهد می‌کرد که «هر کس این دعا را داشته باشد تا آخر سال قرض‌هایش ادا می‌شود و زیارت حج و سایر اماکن متبرکه نصیبش خواهد شد و گذشته از این‌ها هر گونه حاجت شرعی در دل دارد برآورده می‌شود. و در هر خانه که این دعا محفوظ باشد، فرشتگان صبح و شام به زیارت آن خانه می‌آیند و اگر در کفن خود بپیچند، در خانهٔ قبر ملائکه غلاظ و شداد از او روی برمی‌گردانند.»

باری این دیوسیرتان درویش‌صورت، هم عوام بیچاره را در دو سه ساعت در زیر آفتاب از کسب و کارشان بازگذاشتند و هم آن‌چه از نقد بر خودشان لازم بود از دستشان گرفتند. دلم به حال آن مردمان ساده‌دل خیلی سوخت. با خود می‌گفتم «سبحان‌الله، عجب عالمی است! عجبا بزرگان این مملکت همه کور و کرند یا این‌که معنی حکومت را نمی‌دانند. مقصود از تشکیل حکومت به‌جز از این نیست که بیچاره عوام را از تسلط این‌گونه غولان بادیهٔ شرارت محافظت نمایند.»

خلاصه، باز دردهای کهنه‌ام تازه شد. گفتم: «یوسف‌عمو، بس است! از سیاحت این‌جا هم سیر شدیم، برویم منزل!»

رفته و پس از نماز و خوردن شام خوابیده صبح برخاستیم. به عزم سیاحت شهر ارومیه سوار شده راندیم به سمت کنار دریاچهٔ ارومیه. طول و عرض این راه همه باغات انگور و سایر میوه‌های سردرختی است و همه‌جا دهات بزرگ معتبر از هر سوی نمایان است.

در اثنای راه، از یک طرف جمعیتی به ازدحام می‌آیند. چون نزدیک شدند دیدیم سربازند و پس از تحقیق معلوم شد که فوج مراغه است از تبریز مرخص نموده‌اند.

چاپاردار [چارپادار] گفت: «آقا هرگاه قدری دورتر برویم بهتر است. زیراکه سربازان کریت و توتون می‌خواهند و معطل می‌کنند. هرگاه نزدیک آیند نگذارید جلو اسب را بگیرند.»

گفتم: «خوب!»

دیدم این سربازان هر دسته‌ای از ده [تا] دوازده لولهٔ تفنگ را به یک الاغی بار کرده در نهایت بی‌نظمی می‌آمدند و از دو طرف دسته به دسته، جوقه به جوقه، به باغات مردم ریخته جوال جوال، دامن دامن، انگور چیده می‌آوردند. صاحبان باغ و مستحفظین محصولات نیز به حیرت در آنان می‌نگریستند و احدی را مجال نبود که بپرسند این چون و آن چرا. بلی:

اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی برآورند غلامانش آن درخت از بیخ

به پنج بیضه که سلطان ستم روا دارد زنند لشکریانش هزار مرغ به سیخ

چاپاردار [چارپادار] گفت: «دیدی؟ اینان دزدند! از اهالی این حوالی هر کدام مایلِ دزدی و دغلی است می‌رود سرباز و یا توپچی می‌شود، چونکه آن وقت از نسق معاف‌اند. هر گاه در [حین] دزدی و جیب‌بری هم بگیرند باز چون دیگرانش دست نمی‌برند و پی‌اش نمی‌زنند. این است که در کمال آسودگی به غارت مال مردم می‌پردازند.»

خلاصه، از آن‌جا به سلامت گذشته نزدیک شام به کنار دریاچهٔ ارومیه رسیدیم. کشتی حاضر بود. اما کشتی گفته نگذریم. قایق بزرگی را که به معاونت پاروکشان حرکت می‌کند نام کشتی داده برای حمل و نقل به آب انداخته‌اند. نقلیات هم عبارت از گندم و گوسفند است که از این‌طرف به آن طرف نقل می‌دهند. گویا این کشتی‌ها را هم پنجاه شصت سال پیش از این ملک قاسم‌میرزای مرحوم، والی ارومیه که از شاهزادگان با علم و اطلاع ایران بود، ساخته برای تسهیل نقلیات به آب انداخته است که به همان طرز و ساخت نخستین روز باقی هستند. در میان این دریاچه، جزیره‌ای هست که شاهزادهٔ مرحوم مختصر عمارتی نیز در آن‌جا دارد. جزیره را به اصطلاح ترکی «آدا» می‌گویند. درر نیست که در آن جزیره بعض معادن هم پیدا شود، اما یقین است که تاکنون هیچ‌کس بدان خیال نیفتاده و در پی جست‌وجوی آن‌چنان چیزی برنیامده است. حکومت ایران ابداً به امثال این کارها که سبب احیای ملک و ملت است اعتنا ندارد. کیست که اوقات عزیز خود را به امید یافتن معدن صرف کاوش زمین کند؟ جنگل مازندران را -که در عالم نظیرش کمتر یافته می‌شود- در مقابل اندک وجهی به دست غولان خارجه سپرده‌اند که به تیشهٔ بیداد زیر و زبر کنند. حدی نیست که در پی استخلاص آن گنج خداداد برآید تا چه رسد به معادن که در دل زمین نهفته است.

Bu yerin də vəziyyəti xülasə şəkildə qeyd olundu.

Deməli, İranda "haraya getsən göyü eyni rəngdə görərsən!" Heç bir yerdə ticarətin tərəqqisindən, məmləkətin və millətin xeyrinə olan işlərin əncamı üçün əlbir olmaqdan, həmvətənlərə və vətənə sevgidən iz-əsər yoxdur. Bu şəhərin də sakinləri varlısından tutmuş yoxsulunadək, güclüsündən tutmuş zəifinədək tərəqqi və mədəniyyət aləmindən xəbərsizdirlər.

Ölü ikən diri, diri ikən ölüdürlər.

Nə isə, günortaya yaxın Marağadan çıxıb, Binaba tərəf yola düşdük. Axşamüstü Binaba çatdıq. Müsafirlərə məxsus olan bir karvansarada mənzil tutduq. Namaz qılıb, bir stəkan çay içdikdən sonra Yusif əmi ilə gəzməyə çıxdıq. Bu qəsəbənin çarsıbazarı var, amma tacirlərin iqaməti üçün xüsusi karvansarası yoxdur. Bazarı gəzdik. Binab Marağanın bir əlavəsi hesab olunsa da, özlüyündə böyük və mötəbər bir qəsəbədir. Evlər tamamilə xam kərpiclə tikilmiş, divarları palçıq möhrədəndir. Bircə daş evə belə rast gəlmək mümkün deyil. Buranın əhalisinin də məişəti, Marağada olduğu kimi, meyvə bağları və xüşgəbarla təmin olunur. Ancaq burada axar su yoxdur. Bütün bağlar quyulardan çəkilən su ilə suvarılır. Əməksevər, zəhmətkeş, bir qədər də qənaətcil əhalisi vardır. İsrafçı, töküb dağıdan deyillər. Deyəsən, özləri də düz adamlardır. Ona görə ki, burada iflasa uğrayan, sərmayəsi batan adama rast gəlmədik. Əhalinin əksəri savadsız və cahil olsa da, əxlaqən pozulmamışlar. Mərdimazar və dəcəl deyillər. Hamısı qonaqsevən və qəribnəvazdır.

Xülasə, bir az gəzib dolandıqdan sonra mənzilə qayıtdım. Meydandan keçərkən camaatın bir yerə toplaşdığını və ucadan "Ya Əli" çəkdiklərini eşitdim. Yusif əmiyə dedim: gedək oraya, görək nə var. İrəli gedib gördük ki, bazar əhli və kəndlilərdən bir dəstə dövrə vurub əyləşiblər. Bir dəstə də onların arxasında ayaqüstə dayanmışdı. Həlqənin ortasında iki-üç dərvişbeçə ilə iki dərviş virdlər oxuyurdular. Dərvişlərdən biri dedi:

"Hər kəs üçüncü "Ya Əli"ni bundan da ucadan desə, mövlam Əli qəbir evində ona yar olsun."

Sonra özü əlini qulağına qoyub gur səslə "Ya Əli" deyə bir nərə çəkdi. İki yüz nəfərə yaxın olan camaat da onun kimi "Ya Əli" deyib səsini göylərə qaldırdı. Bu zaman dərviş əbasının altından iki-üç qutu çıxartdı. Ovsun oxuya-oxuya qutuların qapağını açmağa başladı. Bir ucdan rəngbərəng, qara, qırmızı ilanlar idi ki, qutulardan çıxarır və müxtəlif nəğmələr oxuya-oxuya deyirdi: "Ovsunladım, çıx eşiyə. Heydər, Səfdər eşqinə çıx eşiyə. Halva, halva, ilan, gürzə ilan...."

Bu cür mənasız, başsız-ayaqsız sözlərdən o qədər dedi ki, ağzı kəfləndi. Birdən üzünü camaata çevirib ucadan dedi:

"Hamınız əllərinizi yuxarı qaldırın!"

Camaat əllərini yuxarı qaldırdı. Hətta mən də, Yusif əmi də əllərimizi qaldırdıq. Dərviş bir para dualar oxuyandan sonra dedi:

"Hamınız əllərinizi cibinizə salın!"

Hamımız ona itaət edərək əllərimizi cibimizə saldıq. O yenə də bir qədər dua oxuyub dedi:

"Əlinizə nə gəldi tullayın mövlamın mərəkəsinə!"

Gördüm yarım şahıdan, bir şahıdan ibarət hey qara puldur ki, yağış kimi dövrədən mərəkənin ortasına yağdırırlar. Mən də bir onşahılıq çıxarıb atdım. Yusif əmi mənalı-mənalı güldü. Ancaq özü də bir abbası çıxarıb atdı.

Bu qələndər dərviş camaatı təsəvvür edilməz dərəcədə qorxutmuşdu. Yazıq avam camaat elə güman edirdi ki, onun sözünə qulaq asmasalar, ona pul verməsələr, dünya və axirətdə işləri rast gəlməyəcəkdir.

Dərvişlər bu fırıldaqla çoxlu pul yığdıqdan sonra da camaatın yaxasından əl çəkmədilər; onlardan biri üzərində bir para şəkillər və dualar çap olunmuş yüzə qədər rəngbərəng vərəqə çıxarıb dedi:

“Bu ismi-əzəmdir. Vələdüzzina adam onu görə bilməz. Bu ismi-əzəmin xüsusiyyətlərindən biridir. Hər kəs buradan getsə, şübhəsiz, haramzadadır. Özü da ancaq bunları halalzadaya göstərəcəyəm.”

Yazıq avam camaat haramzadalıq töhmətindən qorxaraq mərəkəni tərk edə bilməyib, yerlərindəcə mıxlanıb qalmışdı. O biri tərəfdən dərviş dedi:

“Qələndər, bunların hamısı xalis şiə, peyğəmbər övladını sevənlərdir. Allaha şükür ki, içərilərində bic, haramzada adam yoxdur. Siz camaatı feyzdən məhrum eləməyin, ismi-əzəmi göstərin.”

Dərviş səhifəni göstərdi. Mən onu uzaqdan gördüm. Üzərində bir zülfüqar şəkli də var idi. Dərviş dedi:

“Bu qiymətli hədiyyənin hər birinin dəyəri dünyaların baci-xəracından da artıqdır, ancaq mən onların hər birini min tümənə satacağam.”

Yoldaşı dedi:

“Yox, Hacı dərviş, çox baha deyirsən, hamının gücü çatmaz, heç kəs gərək mövlanın feyzindən məhrum qalmasın.”

Dərviş min tüməndən birdən-birə beş yüz tümənə endi. Beş yüz tüməndən də yüz tümənə, yüz tüməndən bir tümənə; nəhayət, bu "qiymətli" hədiyyənin dəyəri gəlib iki şahı qara pula çatdırıldı. Bu əlvan kağızlar da tamamilə satıldı. Dərviş and içib deyirdi ki, hər kəsin yanında bu duadan olsa, ilin axırınadək bütün borclarını ödəyəcək. Ona Məkkə və sairə müqəddəs məkanların ziyarəti nəsib olacaq. Bunlardan əlavə, ürəyində olan bütün şəri arzuları yerinə yetiriləcəkdir. Bu duanı hansı evdə saxlasalar mələklər səhər-axşam o evin ziyarətinə gələrlər. Öləndə hər kəs bu duanı öz kəfəninin içərisinə qoysa, qəbir evində əzab mələkləri ona yaxın gələ bilməzlər.

Xülasə, bu dərviş donuna girmiş div sifətli kələkbazlar yazıq avam camaatı işindən-gücündən avara eləyib, iki-üç saat günün altında saxladılar; ciblərini boşaldıb, lazım olan məbləği topladıqdan sonra onların yaxalarından əl çəkdilər. Bu sadəlövh adamların halına ürəyim yandı. Öz-özümə dedim: "Allaha pənah aparıram, qəribə aləmdir, təəccüblüdür, görəsən, bu ölkənin bütün başçıları kordurlar, kardırlar, yaxud hökumətin mənasını anlamırlar? Məgər hökuməti təşkil etməkdən məqsəd biçarə avamı bu kimi quldurların, şarlatanların şərarətindən, təcavüzündən qorumaqdan ibarət deyilmi? Nə isə, yenə də köhnə dərdlərim təzələndi. Yusif əmiyə dedim:

“Bəsdir, Yusif əmi, buranı səyahət etməkdən də doyduq, gəl gedək mənzilə.”

Mənzilə qayıtdıq, şam yedikdən sonra başımızı qoyub yatdıq. Səhər yuxudan duran kimi Urmu şəhərini səyahət etmək əzmi ilə atları minib, Urmu gölünün sahilinə doğru sürdük. Binabdan buraya kimi yolun hər iki tərəfi göz işlədikcə üzüm və meyvə bağları idi. Addımbaşı abad kəndlər görünürdü.

Yolda izdihamla gələn bir dəstə camaatla rastlaşdıq. Bir qədər yaxınlaşandan sonra gördük ki, sərbazlardır. Məlum oldu ki, Təbrizdə olan Marağa fövcünün mürəxxəs olunmuş əsgərləridir. Onları görən kimi çarvadarımız üzünü mənə tərəf tutub dedi:

“Ağa, bir qədər kənara çəkilsək yaxşıdır, çünki bu sərbazlar bizdən tütün-kibrit istəyib, məəttəl eləyəcəklər. Yaxına gəlsələr qoymayın ki, atın cilovunu tutsunlar.”

“Yaxşı,” -- dedim. Gördüm bu sərbazların hər dəstəsi on-on iki tüfəngi bir ulağa çatıb, dağınıq vəziyyətdə gəlirlər. Dəstə-dəstə, manqa-manqa yolun hər iki tərəfində olan bağlara tökülüşüb ətək-ətək, çuval-çuval üzüm dərirdilər. Bar sahibləri də yerlərindəcə quruyub, heyran-heyran onlara baxırdılar. Bir nəfərdə belə cəsarət yox idi ki, onlardan soruşsun: nə üçün belə edirsiniz?

Çarvadar dedi:

“Gördünüz, bunların hamısı oğrudurlar. Bu yerlərin əhalisindən hər kəs oğru-əyriliyə meyl göstərsə, gedib sərbaz və ya topçu olur. Ona görə ki, bu vasitə ilə cəzadan özünü bir növ qoruyur, oğurluq və ya cibkəsmə üstündə tutulsa da, yenə də başqaları kimi ağır cəza almaz, onun əlini kəsməzlər. Elə buna görə də istədikləri kimi xalqın malını talayırlar.”

Sözün qısası, buradan bir təhər salamat qurtardıq. Axşamüstü Urmu gölünün sahilinə gəlib çatdıq.

Gəmi hazır idi. Amma gəmi dedikdə, doğrudan da, bu göldə həqiqi gəmilər üzdüyünü təsəvvür etmək olmaz. Xeyr, bunlar avar çəkənlər vasitəsilə hərəkət edən böyük bir qayıqdan ibarətdir ki, adını gəmi qoyub, nəqliyyat vasitəsi kimi suya salıblar. Daşıdıqları yük də buğda və qoyundan başqa bir şey deyil. Onları bu sahildən o biri sahilə aparıb gətirirlər. Deyildiyinə görə, bu gəmiləri əlli-altmış il bundan qabaq İranın alim və bilikli şahzadələrindən olan Urmu hakimi mərhum Məlikqasim Mirzə qayırtdırıb, nəqliyyat işini yaxşılaşdırmaq və asanlaşdırmaq məqsədilə suya salmışdır. Elə o vaxtdan da bugünədək necə varsa eləcə də qalmışdır. Bu gölün ortasında bir ada var. Mərhum şahzadə orada kiçik bir imarət də tikdirmişdir. Hər tərəfdən su ilə əhatə olunmuş quruluğa türkcə "ada" deyilir. Həmin adada bir para mədənlər də ola bilər.

Amma, yəqin ki, hələ indiyədək heç kəs belə bir sərvəti axtarıb tapmaq xəyalına düşməmişdir. İran dövləti məmləkətin və millətin dirçəlməsinə səbəb olan bu kimi işlərə əsla fikir vermir. Mədən tapmaq və kəşfiyyat aparmaq işinə kim öz qiymətli vaxtını sərf edəcək?! Dünyada misli az yayılan Mazadaran meşəsini cüzi bir məbləğ müqabilində xarici quldurların əlinə tapşırıblar ki, onlar kökünü baltalasınlar. Bir allah bəndəsi tapılmır ki, o təbii xəzinəni xilas etmək fikrində olsun. Yerin üstündəki sərvəti görməyəndə torpağın köksündə yatmış mədənlərə daha nə kimi etina ola bilər?!

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов