İmadəddin Nəsimi: İlahi eşq
دل از عشق پریرویان دل من برنمیگیردمده پند من ای ناصح که با من درنمیگیرد
Qəzəl 93اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد
Qəzəl 94مست شراب عشقش بی باده مست باشدبی باده مست یعنی مست الست باشد
Qəzəl 102مهر رخسار تو داغ عشق بر دل میکشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل میکشد
Qəzəl 104آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد
Qəzəl 105روح القدس از کوی خرابات برآمدمشتاق تجلی به مناجات برآمد
Qəzəl 108گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد
Qəzəl 112تقلید روان از ره توحید بعیدندزان است که هرگز به حقیقت نرسیدند
Qəzəl 113آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند
Qəzəl 115کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند
Qəzəl 125عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند
Qəzəl 129حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند
Qəzəl 131قبله عشاق عارف صورت رحمان بودجان و دل در عشق جانان باختن خوب آن بود
Qəzəl 132آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود
Qəzəl 135آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود
Qəzəl 138به جان وصل تو میخواهم ولیکن برنمیآیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمیآید
Qəzəl 142آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندیدمحروم شد زجنت و حور و لقا ندید
Qəzəl 146شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟
Qəzəl 157تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخوروصل یار آید، شوی زان خرم، ای جان غم مخور
Qəzəl 164باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش
Qəzəl 175ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیلان حیا فی هواها کل من کان القتیل
Qəzəl 177لوح محفوظ است رویش زلف و خال و خط کلامبا تو گفتم معنی علم لدنی والسلام
Qəzəl 178صورت رحمان من آن روی نکو دانستهامچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانستهام
Qəzəl 179من به توفیق خدا، ره به خدا یافتهامعارف حق شده و ملک بقا یافتهام
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.