Qəzəl 87

دل از عشق پری‌رویان دل من برنمی‌گیردمده پند من ای ناصح که با من درنمی‌گیرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 94

مست شراب عشقش بی باده مست باشدبی باده مست یعنی مست الست باشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 102

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 104

آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 105

روح القدس از کوی خرابات برآمدمشتاق تجلی به مناجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 108

گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 112

تقلید روان از ره توحید بعیدندزان است که هرگز به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 113

آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 115

کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 125

عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 129

حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 131

قبله عشاق عارف صورت رحمان بودجان و دل در عشق جانان باختن خوب آن بود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 132

آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 138

به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمی‌آید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 142

آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندیدمحروم شد زجنت و حور و لقا ندید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 146

شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 157

تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخوروصل یار آید، شوی زان خرم، ای جان غم مخور

İmadəddin Nəsimi5 dəq
Qəzəl 164

باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 175

ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیلان حیا فی هواها کل من کان القتیل

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 177

لوح محفوظ است رویش زلف و خال و خط کلامبا تو گفتم معنی علم لدنی والسلام

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 178

صورت رحمان من آن روی نکو دانسته‌امچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانسته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 179

من به توفیق خدا، ره به خدا یافته‌امعارف حق شده و ملک بقا یافته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.