Qəzəl 46

مطلع نور تجلی آفتاب روی اوستلیلة القدری که می گویند هست آن موی اوست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 48

الله الله این چه نور است آفتاب روی دوستاین چنین رویی به وجه الله اگر آری نکوست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 49

لوح محفوظ است پیشانی و قرآن روی دوست«کل شی ء هالک » لاریب اندر شأن اوست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 51

مشرک بی دیده کی احوال ما داند که چیستمرد حق بین معنی سر خدا داند که چیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 52

خلاق دو عالم بجز از فضل خدا نیستاو ذات و صفاتش بجز از سی و دو تا نیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 61

ای که بردی تو به خوبی گرو از حور بهشتمصحف روی تو را خامه تقدیر نوشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 64

هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 76

دست قدرت بر عذارت خال مشکین تا نهادجان فتاد از غم بر آتش، دل بر آن سودا نهاد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 87

دل از عشق پری‌رویان دل من برنمی‌گیردمده پند من ای ناصح که با من درنمی‌گیرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 94

مست شراب عشقش بی باده مست باشدبی باده مست یعنی مست الست باشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 102

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 104

آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 105

روح القدس از کوی خرابات برآمدمشتاق تجلی به مناجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 108

گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 112

تقلید روان از ره توحید بعیدندزان است که هرگز به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 113

آنان که به تقلید مجرد گرویدنددورند ز حق، زان به حقیقت نرسیدند

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 115

کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 125

عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 129

حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 131

قبله عشاق عارف صورت رحمان بودجان و دل در عشق جانان باختن خوب آن بود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 132

آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 138

به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمی‌آید

İmadəddin Nəsimi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.