Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
جز گوشهٔ قناعت ازین خاکدان مگیرغیر از کنار هیچ ز اهل جهان مگیر
Qəzəl 4743از هیچ آفریده به دل گرد کین مگیردر زندگی قرار به زیر زمین مگیر
Qəzəl 4744هرچند جهانسوز بود جلوه دلداراین شعله دو بالاشود از جامه گلنار
Qəzəl 4745از صحبت خامان، دل آگاه نگه داراین آینه را در بغل از آه نگه دار
Qəzəl 4746ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذاراین می به حریفان تنک حوصله بگذار
Qəzəl 4747دارم ز تو ساده دلیها گله بسیارپهن است درین دامن دشت آبله بسیار
Qəzəl 4748اینطرفه که گنجایش غم می شود افزونهرچند شود سینه من تنگ فضاتر
Qəzəl 4749از درد بود پرسش اغیار گرانترسربار دراینجا بود از بار گرانتر
Qəzəl 475محمل شوق کجا، کعبه امید کجاشبنم تشنه کجا، چشمه خورشید کجا
Qəzəl 4750ای هر ورق گل زتو آیینه دیگرهرغنچه زاسرارتوگنجینه دیگر
Qəzəl 4751هر چند ترا دیده بدکرد زمن دوردرکنج قفس نیست زگل مرغ چمن دور
Qəzəl 4752کام دل ازان چهره افروخته برگیردرهرنگهی دیده خودرا به گهر گیر
Qəzəl 4753مطرباچنگ را بکش به کناررگ این خشک مغز رابفشار
Qəzəl 4754مطربا مهر از دهان برداربند خاموشی از زبان بردار
Qəzəl 4755از سنگلاخ دنیا ای شیشه بار بگذرچون سیل نوبهاران زین کوهسار بگذر
Qəzəl 4756مرو ز گوشه عزلت به هیچ منظر دیگرمجو بغیر در دل گشایش از در دیگر
Qəzəl 4757جوشن داودی قلمرو تدبیرنقش بر آب است پیش ناوک تقدیر
Qəzəl 4758از شراب ارغوانی چهره را گلرنگ سازبر نسیم از جوش گل جای نفس راتنگ ساز
Qəzəl 4759بهر روی خلق تاکی آرزو کردن نماز؟چند دریک قبله خواهی بادورو کردن نماز؟
Qəzəl 476من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجاکوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا
Qəzəl 4760شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبزچون بماند ازروانی، زود گردد آب سبز
Qəzəl 4761کی شود کشت امید از دیده نمناک سبز؟تاک را هرگز نسازد آب چشم تاک سبز
Qəzəl 4762شعله ای در مغز هست ازآتش سودا هنوزمی تراود بوی می از پنبه مینا هنوز
Qəzəl 4763با قیامت قامتش همدوش می گردد هنوزاز خرامش بوی گل مدهوش می گردد هنوز
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.