Nə səni dindirdi ölüm,nə bizi,Söndürdü nəğməyləyaşayan nəbzi.İnsan dəryasında bir qayıq kimiaxdı tabutun.Bu zaman cəh cəhlə ucaldı səsin,Ucaldı,Söylədi: - Qəmi unudun.Hamı fikrə getdi,səni dinlədi.Coşub bir-birinə dedi min könül:Hamıtək ölümə məruz BülbülüOxuyub dəfn edir ölümsüz Bülbül.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar