İnsan nəğməsi
Hələ söz yox ikən nəğmə var idi,Sonra sözə döndü insanın səsi,Elə əvvəlkitək səslənir indi,Küləyin, yarpağın, suyun nəğməsi.Solo oxuyurdu böyük bir xorda,Bütün canlılarla verib əl-ələ.
Səsin gözəlini itirib insan.Sözün yaxşısını tapmayıb hələ.İnsan nəğməsiylə oyatdıq vaxtı,İnsan nəğməsiylə əridi buzlar,Sellərə çevrildi, düzlərə axdı,O nəğmə hələ də çöllərdə sızlar.Sızlar yamacların minbir gülündə...Sızlar bulaqların şirin dilində.İnsan nəğməsindən düşüb qalandıDünya dediyimiz bu insan bağı.Sərçənin qohumunu bülbül eyləyib,İnsan nəğməsini yamsılamağı.Əl-ayaq dəyməmiş, yerdə, diyarda,Özünü axtarır insanlar indi.Hələ söz yox ikən, nəğmə var idi...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fikret-qoca-insan-negmesi
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Dil mənə verübsən, könül ağyarəBilmənəm ki sən nə xəyal eylərsən
SəninNazlım, hüsnün gülşənindəAçılmış güllərin sənin,
Müəmma: Beş yaşından on beş raha yetişdimBeş yaşından on beş raha yetişdim,Beşi atdım, beşi tutdum, beşi nə?
هات یا عقلی و دینی من صبابات الزمانلا تعدنی ان قلبی لیس یرضی بالامان