Unutdum
Çoxdan unutmuşam, çoxdan,CanımdanGəncliyim kimi çıxdın.Nə fəryad qopardım,Nə yalvarıbÇığır-bağır saldım.Nə də yalvarıb qadanı aldım.
Çox adicə:Sən getdin,Mən də qaldım.Qaldım ümidiminİşığında,Söykənib vüqarımaQaldım.Səninlə özümün aramdaÇəkilib tarımaQaldım.Toxudum özümüHamının işinə,Atdım özümüDostların görüşünə.Büründüm gözəllərinBaxışına,Gülüşünə,Üzdüm məclislərinTüstüsündə, meyində,KefləndirdimÜrəyimin səndənGileyini də,Sonra sərdim özümüÇarpayıya, qurutdum.Səhərə kimiÖzümü,Səni,Dünyanı unutdum.Üzümü yuxulara tutdum.Yuxular da yanına qayıtdı.Köhnə yaraları oyatdı.Yenə adamınBaşını yaxşı qatır iş.Ömrü başa vurmaq daAsan deyilmiş.Sənə şeir qoşummu?Sənin haqqında
Nizamidən bəriHər şey deyilmiş...Axır ki,Çoxdan unutmuşam,ÇoxdanCanımdan gəncliyim kimi çıxdın!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fikret-qoca-unutdum
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Gün tək parladı, çıxdı qəsrdən,Gözümə göründü mahtab mənə,
Naz et, dedim gözələ, işvələr azdırNaz et, dedim gözələ, işvələr azdır,Baş açmadım oynundan onun, bu nə nazdır?
SüzdürürMəgər yüzə çin salmışdır sərvi-nazXumar gözün nə süzdürür süzdürür
Fərhad olmazDərd-qəmin ərbabıyam,Dərdlər məndən irad olmaz,