Qəzəl 5706

منم که از جگر لاله داغ می دزدمفروغ از گهر شب چراغ می دزدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5713

به جرم این که متاع هنر بود بارمیکی ز گرد کسادی خوران بازارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5720

کنون که با تو مکان در یک انجمن دارمهزار مرحله ره تا به خویشتن دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5728

منم که فیض شراب از کتاب می گیرمبه همت از گل کاغذ گلاب می گیرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5733

مرا که گفت که دست از عنان یار کشمکشد رقیب رکاب و من انتظار کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5741

منم که قیمت یاقوت داغ می دانمسرشک را گهر شبچراغ می دانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5743

ستاره سوخته آتشین عذارانمچو داغ لاله سیه روز نوبهارانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5753

ز خط طراوت رخسار یار می بینمصفای آینه را از غبار می بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5755

به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینمبه چشم کم طرف توتیا نمی بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5764

شدند جمع دل و زلف از آشنایی همشکستگان جهانند مومیایی هم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5766

کجاست باده که ناموس را به آب دهموداع هوش کنم، عقل را جواب دهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5776

چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5778

از سردی جهان لب گفتار بسته امچون بلبل خزان زده منقار بسته ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5781

روی دلی چو غنچه ز بلبل ندیده امنقش مراد از آینه گل ندیده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5788

هر چند از گهر صدف آسا لبالبمنتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5791

تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتمخون در دل از شکست خریدار داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5793

از دست رفت دامن یاری که داشتمسیماب شد شکیب و قراری که داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5798

با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدمتا پرده دار خرده راز نهان شدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5800

عمری چو گرد در قدم کاروان شدمتا همچو ناله با جرسی همزبان شدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5802

خط تو ریشه در رگ جان می دواندمخال تو تخم مهر به دل می فشاندم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5803

با درد خشک ساخته ام، از دوا ترمچشم غبار دیده ام، از توتیا ترم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5805

همت بلند نام شد از طبع سرکشمگوگرد احمر خس و خارست آتشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5811

آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟این بس که گاهی از قلم او سخن کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5815

از فکر خلق عشق خدا کرد فارغماین درد از هزار دوا کرد فارغم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5817

دل را ز جوش گریه نگردید تاب کمزور شراب عشق نگردد ز آب کم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5819

چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنمدستی به دل گذارم و دستی به سر زنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5820

کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟این خون گرم را هدف نیشتر کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5832

دست طمع ز مایده چرخ شسته ایماز جان سخت خود به شکم سنگ بسته ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5841

از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایممومیم اگر چه نکهت عنبر گرفته‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5844

ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایمگردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq