Qəzəl 530

عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 531

می کند وقت خوش از عمر برومند مراخونی وقت، بود خونی فرزند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 540

می پرد چشم به خال لب جانانه مراحرص چون دام فزون می شود از دانه مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 553

شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 584

فکنده ایم به امروز کار فردا راازین حیات چه آسودگی بود ما را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 585

چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟قدح خراج به گردن نهاد مینا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 586

کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 596

اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 609

چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 615

همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرابه زیرِ پای خُم انداخت همچو خِشت مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 621

شد از رکاب تو پیدا هلال عید مراگشوده شد در جنت ازین کلید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 624

کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 625

کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 629

به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مراکه تیرِ کج گذرد راست از نشانه مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 630

شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم می‌کند لوای مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 639

گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 640

چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ستاره نقطه سهوست صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 650

اگر به لاله شوی هم پیاله در صحراشود دو آتشه رخسار لاله در صحرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 669

به دور کاکل و زلف تو سنبلستان‌هاشده است خواب پریشان به چشم بستان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 689

بی آب ساخت خط، لب جان پرور تراکرد این غبار مهره گل گوهر ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 708

کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 709

پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 711

پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 715

در کوی عشق ره نبود جبرئیل راپی کرده است تیزی این ره دلیل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 717

در گردش آورید می لعل فام رازین بیش خشک لب مپسندید جام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 726

از گرد خط، فزود محبت به دل مراپای به خواب رفته فرو شد به گل مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 740

خال لب تو راهنمایی است بوسه رااین عقده، طرفه عقده گشایی است بوسه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 757

ای جبهه تو آینه سرنوشت ماروشن چو آفتاب به تو خوب و زشت ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 765

منگر به چشم کم به دل داغدار مافانوس شمع طور بود لاله زار ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 774

دل از خدا به صنع خدا بسته ایم مادر کعبه دل به قبله نما بسته ایم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq