Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جهان فروز چنان گشت باده گلرنگکه از شمار شرر می دهد خبر دل سنگ
Qəzəl 5229به چشم راه شناسان بود بیابان تنگکه از نشانه شود برخدنگ میدان تنگ
Qəzəl 5232از تنک رویی شود همصحبت هر خار گلمی کشد دایم ز حسن خلق خود آزار گل
Qəzəl 5236نیست امروزی چو شبنم عشق من باروی گلدر حریم بیضه خلوت داشتم با بوی گل
Qəzəl 5237نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دلکه از سنگ ملامت می شود محکم اساس دل
Qəzəl 5241مکش ای سلسله مورو به هم از زاری دلکه شب زلف بود زنده زبیداری دل
Qəzəl 5243دل شبها مشو از دیده گریان غافلدر سیاهی مشو از چشمه حیوان غافل
Qəzəl 5247گرفته اوج ز بس فیض نوبهار امسالیکی شده است لب بام و جویبار امسال
Qəzəl 5257مشو چو بیخبران غافل از نظاره گلکه یک دو صبح بود شوخی ستاره گل
Qəzəl 5258جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغولبه سبحه است سر و کار عامل معزول
Qəzəl 5262چرخ است حلقه در دولتسرای دلعرش است پرده حرم کبریای دل
Qəzəl 5263تا چند گرد کعبه بگردم به بوی دلتا کی به سینه سنگ زنم ز آرزوی دل
Qəzəl 5264آن کس که درد رابه دوا می کند بدلراه صواب رابه خطا می کند بدل
Qəzəl 5265روزی که سوخت برق تجلی نقاب گلبلبل چگونه اب نشد از حجاب گل
Qəzəl 5273ای از رخت هر خار را سامان بستان در بغلهر ذره را از داغ تو خورشید تابان در بغل
Qəzəl 5275گر تشنه اسراری پیش آر شراب اولگر گنج همی خواهی می گرد خراب اول
Qəzəl 5276عاشق صادق نمی دارد تمناهای خامتخم انجم در زمین صبح می سوزد تمام
Qəzəl 5285روزگاری شد ز چشم اعتبار افتادهامچون نگاه آشنا از چشم یار افتادهام
Qəzəl 5289بوالعجب مجموعهها از کف به حسرت دادهامحاصلِ عمرِ گرامی را به غارت دادهام
Qəzəl 5290از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کردهامآسمانسیرم زمینِ خانه را گم کردهام
Qəzəl 5294بیتن خاکی چو نام نیکمردان زندهامسالها شد این لباس عاریت را کندهام
Qəzəl 5305می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره امسینه چون کشتی به دریامی زند گهواره ام
Qəzəl 5308نو خطان را بر سر نازآورد نظاره امزنگ از آیینه دل می برد نظاره ام
Qəzəl 5309آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهامبیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
Qəzəl 5311چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه امبخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام
Qəzəl 5313بس که باشد شکوه های آتشین در نامه امدود بر می آرد از بال سمندر نامه ام
Qəzəl 5314بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانهامجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانهام
Qəzəl 5316مومنی را میکند آزاد از قید فرنگهرکه میسازد درین محفل ز خود بیگانهام
Qəzəl 5317نیست از عزلت غباری بر دل دیوانهامدر بهاران از زمین سر بر نیارد دانهام
Qəzəl 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه اممی ستاند چوب منع از دست دربان خانه ام