Qəzəl 400

نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 412

نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران رابه مشت خار ما سرگرم کن آتش عذاران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 415

زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 421

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 423

نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 429

اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 432

تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو رانباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 437

مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 465

مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌هاکه وسعت رفت از دست و دل مردم به منزل‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 470

ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌هاکه می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 489

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 493

کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 496

باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 500

هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود راچون سلیمان به پریخانه رساند خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 506

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 528

سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 535

می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 538

دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مراکی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 539

آشنایی به کسی نیست درین خانه مرانظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 543

مژه مانع نشود اشک سبک جولان رادامن بحر به فرمان نبود مرجان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 544

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان راچه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 547

تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 548

گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 560

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 573

دل نگردید شب وصل تهی از گله‌هاطی شد این وادی و هموار نشد آبله‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 577

نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 579

به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجادل دو نیم کند کار ذوالفقار اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 581

عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 583

چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 589

مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq