Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
می کنم از سینه بیرون این دل افسرده رابشنوم تا چند بوی این چراغ مرده را؟
Qəzəl 208کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را
Qəzəl 217نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را
Qəzəl 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را
Qəzəl 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
Qəzəl 239شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را
Qəzəl 251تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما
Qəzəl 263راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ماآب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما
Qəzəl 267با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ماهمچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما
Qəzəl 269دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما
Qəzəl 270از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما
Qəzəl 284خون دل را باده گلفام می دانیم ماآه را خوشتر ز خط جام می دانیم ما
Qəzəl 292خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما
Qəzəl 296راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما
Qəzəl 298زخم پنهانم اگر بیرون دهد خونابهارنگ خون پیدا کند در صلب گوهر آبها
Qəzəl 300ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارهاگل ز سودای رخت افتاده در بازارها
Qəzəl 308متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیااز شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا
Qəzəl 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجابه دامن از ندامت قطره چندی ببار اینجا
Qəzəl 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجاکه از درویش، همت می کند دریوزه شاه اینجا
Qəzəl 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیداکه خط سبز از آن لبهای جان پرور شود پیدا
Qəzəl 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا راکه نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را
Qəzəl 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را
Qəzəl 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را
Qəzəl 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما راز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را
Qəzəl 347سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروانها را
Qəzəl 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را
Qəzəl 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را
Qəzəl 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را
Qəzəl 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را
Qəzəl 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟