Qəzəl 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4149

گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4155

جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4156

این غافلان که دست به پیمانه می‌برنداز چشم شیر شمع به کاشانه می‌برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4158

آزادگان کجا غم دستار می خورنداین پر دلان قسم به سر دارمی خورند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4163

ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4169

زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4171

جمعی که در لباس می ناب می کشنددام کتان به چهره مهتاب می کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4174

محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4176

آرام را خرام تو آتش عنان کندآیینه را حجاب تو آب روان کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4182

بی حاصلی که تربیت بید می کنداین شغل پوچ را به چه امید می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4188

بر باد می دهد سر بی مغز چون حبابهر کس برای کسب هوا سیر می کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4204

هر چند یار ما همه جا جلوه می کندنتوان دلیر گفت کجا جلوه می کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4206

زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4208

الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کندوحشت رَم از طبیعت آهو نمی‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4210

در موج خیز غم دل آزاد نشکندجوهر طلسم بیضه فولاد نشکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4214

شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4215

جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنندچون موج پشت دست به آب بقا زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4216

آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4219

گر یوسف مرا به دو عالم بها کنندگرد کسادیم به نظر توتیا کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4220

جمعی که قطع راه به مژگان تر کنندچون رشته دست در کمر صد گهر کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4223

گیرم نقاب دور ز سیمای او کنندکو چشمی آنچنان که تماشای او کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4230

آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4239

آن را که در جگر نفس آتشین بودخورشید آسمان وچراغ زمین بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4243

بیرون ز خود کسی که پی مدعا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4275

صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زندشرم حضور مانع اظهار می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4276

گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شودچون حرف حق بلند شود دار می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4278

از یاد وصل، دیده من سیر می‌شودمهتاب در پیاله من شیر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4287

از حسن نوخطان دل ما تازه می شودداغ کهن ز مشک ختا تازه می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4289

بی‌روی دل گره ز زبان وا نمی‌شودطوطی ز پشت آینه گویا نمی‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq