Qəzəl 3609

به سخن دعوی بی اصل مبرهن نشودحرف کج راست به زور رگ گردن نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3610

مانع گرمروان ساعت سنگین نشودسیل از کوه گرانسنگ به تمکین نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3629

دلبری از خم گیسوی سخن می آیدبوی فیض از گل شب بوی سخن می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3630

گر خس و خار ز گرداب برون می آیدخواجه از عالم اسباب برون می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3635

آب در دیده پیمانه می می آیداین چه شورست که از کوچه نی می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3640

از تماشا دل افسرده ما نگشایدگره از غنچه پیکان به صبا نگشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3641

تا به مژگان نرسد اشک، نظر نگشایداز صدف تا نرود، چشم گهر نگشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3654

هرکه آسودگی از عالم امکان جویدثمر از بید و گل از خار مغیلان جوید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3655

غیر کی پیش تو پیغام مرا می گوید؟غرض آلود کجا حرف بجا می گوید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3656

دست اسباب بگیرید و به سیلاب دهیدبه دل جمع، دگر داد شکر خواب دهید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3658

خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو دادز سر گذشت و به دنبال این بلا افتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3669

به درد و داغ دل بیقرار می چسبدشرر به سوخته بی اختیار می چسبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3672

شبی ستاره دولت به بام ما افتدکه از لب تو شرابی به جام ما افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3687

خوشا سعادت آن دل که آب می‌گرددکه شبنم آینه آفتاب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3688

گل عذار تو بی‌آب و تاب می‌گرددسواد زلف تو موج سراب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3693

فلک ز لنگر من باوقار می گرددزمین ز سایه من بیقرار می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3698

ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟گل از ترانه بلبل شکفته می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3704

نمرده، عمر کسی جاودان نمی‌گرددخراب تا نشود این دکان نمی‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3705

جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گرددکه مصدر اثری در جهان نمی‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3706

بغیر اشک که راه نگاه من بنددکه دیده قافله ای چشم راهزن بندد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3711

جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3712

چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3715

چه نکهت است که باد بهار می آرد؟که هوش می بدر از دل، قرار می آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3719

چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3725

که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3727

چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3729

تمام رس نبود باده ای که کف داردکه عیب دار بود گوهری که تف دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3734

دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3737

همین نه فاخته در سر هوای او داردبه هر که بنگری این طوق در گلو دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3748

چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟که باده آتش از اشک کباب می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq