Qəzəl 2883

چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بنددکه گل در روزگار حسن او زنار می‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2885

کدام آیینه رو احرام این میخانه می بندد؟که می آیینه بر پیشانی پیمانه می بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2887

نه تنها از نشاط می، لب جانانه می‌خنددکه سر تا پای او چون شاخ گل، مستانه می‌خندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2903

مغیلان پای نازک طینتان را در حنا داردچه غم دارد زخار آن کس که آتش زیر پا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2915

نظر چون موشکاف از زلف عنبر فام بردارد؟که زیرک نیست هر مرغی که چشم از دام بردارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2920

مرا خرسندی از سامان دنیا محتشم دارددل خرسند هر کس دارد از دنیا چه غم دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2925

من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان داردکند در لامکان جولان و در هر دل مکان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2927

مرا فکر غریب آواره دایم از وطن داردکه از نازک خیالان اینقدر درد سخن دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2930

لباس عاریت پیش از طلب انداختن داردقماری را که بردی نیست در پی، باختن دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2931

خضر چشم حیات از آب حیوان سخن دارددم عیسی نفس از تازه رویان سخن دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2932

نفس یک پا درون خانه، یک پا در برون داردکسی محکم عنان بادپای عمر چون دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2943

دل بی طالع ما دلربای غافلی داردوگرنه بلبل از هر غنچه ای روی دلی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2954

تمنای فروغ آن ماه سیما برنمی داردکرم بی خواست چون افتد تقاضا بر نمی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2958

شکوه عشق را گردون گردان برنمی‌داردکه هر موری ز جا تخت سلیمان برنمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2967

مکن بر نفس رحمت با تو چون راه جفا گیردسزای کشتن است آن سگ که پای آشنا گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2968

سبکسیر توکل کی پی هر رهنما گیرد؟زمین بی نیازی نیست ممکن نقش پا گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2969

زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیردچراغ دیده یعقوب از روی تو درگیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2981

ز خون خویش تیغ دشمن من رنگ می‌گیرددلیر آن است کز دشمن سلاح جنگ می‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2982

اگرچه رنگ می‌گیرد ز مه هرجا بود سیبیاز آن سیب زنخدان ماه تابان رنگ می‌گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2998

شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازددو لب را در نظرها خامشی تیغ دودم سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3014

به داغی عشق کار مردم دیوانه می‌سازدخوش آن ساقی که کار بحر از پیمانه می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3021

به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزدکه خورشید جهان افروز بیش از ماه می لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3025

اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می‌سوزدچراغ از چشم شیران بر سر دیوانه می‌سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3034

زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزدزننگ کفر من مو بر تن زنار برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3037

مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزدکه از پیش نظر گردون مینارنگ برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3047

زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزدبه آب بحر از عنبر سیاهی بر نمی خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3051

تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی دهکه این داغ از جبین نامداران برنمی خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3063

زپیری حرص دنیا نفس طامع را دو بالا شدگدا را کاسه در یوزه از کوری مثنی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3064

فروغ حسن یار از چهره گلزار پیدا شددرین گلزار آخر یک گل بی خار پیدا شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3080

دل تاریک من روشن زفیض صبحگاهی شدچراغ من جهان افروز زین نور الهی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq