Qəzəl 2431

هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شدطوطی بی طالع ما سبزه بیگانه شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2435

ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشددربدر افتاد هر کس آشنای خود نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2445

زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشدشور بلبل خجلت از جوش بهارم می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2449

تیرگی از مد احسان جان روشن می کشدرشته میل آتشین در چشم سوزن می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2450

گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشدخجلت روی زمین زان خط مشکین می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2458

دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاندگرد ره در دامن افلاک می باید فشاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2459

عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماندمشت خاشاکی درین ویرانه از سیلاب ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2464

از غبار خط دهان تنگ او پوشیده مانددیدنی نادیده و نادیدنی در دیده ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2468

حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماندچشم شرم آلود و روی گوهرافشانی نماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2472

از سر زانوی خود آیینه دارت داده اندبنگر این آیینه از بهر چه کارت داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2482

خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اندآتش سوزنده را بر خود گلستان کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2488

تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌انددر ریاض آفرینش سبزه بیگانه‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2492

از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختنداز غبار خاطر مجنون بیابان ساختند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2510

پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کندپرده تبخال تب را بیشتر رسوا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2522

هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کندهفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2523

باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کندآب شیرین گر زمین شور را قابل کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2526

تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟عشق کو تا از غم عالم سبکبارم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2531

زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کندشانه را در یک سراسر پنجه مرجان کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2534

بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2554

گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل می‌کنداز دلم هر رخنه‌ای را چاه بابل می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2558

فکر جمعیت عبث دل را پریشان می‌کندآن که سر داده است ما را فکر سامان می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2562

گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کندراست چون آهو نفس بهر رمیدن می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2571

دخل ناقص بر سخن سنجان گرانی می کندسنگ کم در پله میزان گرانی می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2574

از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکندخار از بیطاقتی در چشم بلبل بشکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2587

هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنندخوش خیالان با پری در زیر یک پیراهنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2602

بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2607

داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهنداز خجالت لاله ها بر کوه پا بالا نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2612

رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بودفارغ از چین جبین موجه دریا بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2620

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بودگرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2627

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq