Qəzəl 2519

رخنه سیل اشک من در سد اسکندر کندخون گرمم ریشه در فولاد چون جوهر کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2527

نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کندآفتاب بی نیازم تا که تسخیرم کند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2532

چون کسی در دل خیال آن کمر پنهان کند؟نیست ممکن رشته را کس در گهر پنهان کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2533

کی زلیخا را منور بوی پیراهن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2552

محو جانان خویش را جانان تصور می کندقطره خود را بحر بی پایان تصور می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2553

خال موزونت سویدا را زدل حک می کندمردمک را در نظرها نقطه شک می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2556

خصم غالب را زبون صبر و تحمل می‌کنداز تواضع سیل را مغلوب خود پل می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2559

عمر را کوته نفس‌های پریشان می‌کندختم قرآن را ورق‌گردانی آسان می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2561

دیده‌ها را چهرهٔ گلرنگ گلشن می‌کندروی آتشناک، شمع کشته روشن می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2565

خط غزال چشم را آهوی مشکین می‌کندچهره‌های ساده را بتخانه چین می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2573

هر که خار آرزو در دیده دل بشکندبی تردد پای در دامان منزل بشکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2575

سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2576

گر نمک در باده آن کان ملاحت افکنددر میان میکشان شور قیامت افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2577

کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2578

سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکندرعشه چون آب روانش بر رگ جان افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2588

خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی می‌زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2589

با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2591

با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2603

کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2613

آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بودروی ما دایم طرف با سیلی استاد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2617

جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بودزودتر آخر شود شمعی که روشنتر بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2628

خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2629

پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟علم موزون کم چرا از علم ناموزون بود؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2635

اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بودشب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2637

یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبودبوالهوس را دست بر سیب زنخدانت نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2638

پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبودچشم دریا در خمار شبنم گوهر نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2646

از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رودحاصل دریا و کان از دیده و دل می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2649

در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رودجوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2652

شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2653

دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پرده‌ها بر وحشت مجنون فزود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq