Qəzəl 2950

خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه می داردزمین تشنه را امید باران تازه می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2953

ز آه عاشقان اندیشه‌ای اختر نمی‌داردز دود تلخ پروا دیده مجمر نمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2955

دل بیمار من ناز مداوا برنمی‌داردگرانی از دمِ جان‌بخش عیسی بر نمی‌دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2966

به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟که از رضوان بهشت جاودان را رو نما گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2980

شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیردزسنگ خاره دل آن چشم بازیگوش می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2989

کس از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیردصبا را کس به خون لاله بسمل نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2991

زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیردکه چون تیغ آبدار افتاد رنگ خون نمی گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3001

مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟کجا ریگ روان را شبنمی سیراب می‌سازد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3007

نمک داغ مرا چون مرهم کافور می‌سازدکه از بادام تلخی دور، چشم شور می‌سازد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3017

زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازدبه پای کاروانی بوی پیراهن نمی سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3018

دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازدشراب آتشین با کاسه چوبین نمی سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3020

قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزدبه قدر آب بر خود گوهر سیراب می لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3029

غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزدبه قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3031

ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟اثر در دل ندارد گریه ای کز توتیا خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3035

مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزدچراغ آفتاب از بزم من بی نور برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3036

خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزدکند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3038

به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزدزغیرت خون گل یک نیزه از جوش تو برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3040

کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟نیاید از دم تیغ آنچه از پشت کمان خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3049

که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟که می سوزد که دود از خرمن ما برنمی خیزد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3056

مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر می‌ریزدسخن زین خامه فولاد چون زنجیر می‌ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3059

زیاد آن ستمگر از رخ من رنگ می ریزددل این شیشه نازک زنام سنگ می ریزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3061

به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزدکه اخگر بر کباب تر به آسانی درآویزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3065

زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شدگل بی خار در عهد تو خار پیرهنها شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3069

ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شدز فیض سیر چشمی سنگ گوهر می‌ تواند شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3072

به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شدزخاشاک هوس صحرای امکان پاک خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3073

گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شدرگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3079

ز خط رویش چراغ دیده شب زنده داران شدغبار خط او خاک مراد خاکساران شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3082

بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟چراغ زندگی گل کرد، کی پروانه خواهی شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3086

غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشدرم آهوی مشکین از غزالان بیشتر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3089

لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشدکه شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq