Qəzəl 2200

ای زلف تو شیرازه دیوان قیامتهم سلسله، هم سلسله جنبان قیامت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2238

خوشم با ناله خود، دم همین استچراغ حلقه ماتم همین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2275

لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچگلی ز شاخ شکستی قدم زخار مپیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2283

خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبحمهره خورشید شایسته است بر بازوی صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2284

گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبحاز چه بر دوش ز خورشید سپر دارد صبح؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2285

نکشیدیم شرابی به رخ تازه صبحسینه ای چاک نکردیم به اندازه صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2287

خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبحچرخ یک تنگ شکر شد ز شکرباری صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2301

مهره مارست مهر، مار گزیده است صبحپرده درست آفتاب، چشم دریده است صبح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2302

تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبحشد آب از خجالت قند دوباره صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2307

اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخمدام از می لعلی است روی جانان سرخ

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2314

ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟پشت نتوان بهر زخم خار بر گلزار داد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2342

جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟کاروان شبنم از ریگ روان چون بگذرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2343

لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرددر مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2348

چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرداین کتان را پاره از هم ماه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2349

عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کردگنج را پوشیده این ویرانه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2351

آنچه روی سخت من با سیلی استاد کردکی تواند بیستون با پنجه فرهاد کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2352

مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کردسرو را یک مصرع از قید خزان آزاد کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2353

کاوش مژگان او دل را قیامت زار کردخون گرم این مست خواب آلود را بیدار کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2359

هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کردبی توقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2363

گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کردگرد تهمت چاک پیراهن زرویش پاک کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2364

صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کردروی گرمت مهر را داغ دل افلاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2389

عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آوردغیرت ما زور بر کسب هنر می‌آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2393

خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خوردمغز ما را گردش سیاره همچون مور خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2394

لعل می از جام زر در سنگ خارا می خوردآدمی خون در تلاش رزق بیجا می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2402

غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پروردیوسف ما گرگ را در پیرهن می‌پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2406

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزدغوطه در سرچشمه خورشید چون عیسی نزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2410

بیشتر دست سبکباران به منزل می‌رسدکف به اندک سعیی از دریا به ساحل می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2413

از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شدناله زنجیر، خوابم را صدای آب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2426

تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شدراهرو آسوده گردد راه چون پیموده شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2428

بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شدجوهر تیغ زبانم موی آتش دیده شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq