Qəzəl 2429

دل پریشان از پریشان گردی نظاره شداز ورق گردانی آخر مصحفم سی پاره شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2436

از تماشایی صفای روی جانان کم نشدعالمی گل چید و برگی زین گلستان کم نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2438

هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشداز لب یاقوتیی دندان من خونین نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2448

کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟شمع در راه نسیم صبح گردن می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2453

آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفدسهل باشد غنچه گل بشکفد یا نشکفد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2454

حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکدپاکدامانی چون شبنم از رخ گل می‌چکد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2457

شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاندخوشه ای برداشت هر کس دانه ای اینجا فشاند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2461

از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماندروی مه ناشسته در سرچشمه خورشید ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2462

عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماندبس که پر زد درقفس این مرغ از پرواز ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2470

اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اندگوشه دامان به دامان توکل بسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2473

بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اندتو گمان داری که از بهر بیانت داده اند

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2474

ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اندگریه ای سوزانتر از اشک کبابم داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2485

از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2489

از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلندمهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2495

لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2496

اهل همت جنس خواری را به عزت می خرندخاک راه را از تهیدستان به قیمت می خرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2499

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2500

جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زندابر چون بی‌آب شد بر قلب دریا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2504

هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زندآستین بر شعله آواز بلبل می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2508

دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا می‌کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2509

می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2516

هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2524

خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کندزور این می را مگر بیهوشدارو کم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2525

آسمان از برق آهم دست و پا را گم کندشور اشک من نمک در دیده انجم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2535

ناله آتش عنانم رخنه در گردون کندگریه پا در رکابم شهر را هامون کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2546

دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کندشست چون صاف است پیکان جانی خود وا می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2547

سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کندمور این وادی سلیمان را ضیافت می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2568

شرم حسن شوخ را کی پرده‌سازی می‌کند؟برق در ابر بهاران تیغ‌بازی می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2569

عشق او جا در دل دیوانه خالی می کندروشنایی جای خود در خانه خالی می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2579

گریه من آب در جوی سحر می‌افکندناله من شعله در جان اثر می‌افکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq