Qəzəl 3731

ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارددل شکسته ما بی زیاد و کم دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3738

چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3741

درین محیط چو غواص هرکه ته داردچو موج به که سر رشته را نگه دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3742

شراب روز دل لاله را سیه داردازین سخن مگذر سرسری که ته دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3744

شکفتگی ز می ناب تازگی داردنشاط در ره سیلاب تازگی دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3756

به گرد تربت روشندلان دلیر مگردکه ابر، سینه خورشید را نسازد سرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3761

خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذردچو برق بر خس و خاشاک آرزو گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3768

ز خط صفای دگر روی یار پیدا کردز داغ، حسن دگر لاله زار پیدا کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3770

به اهل عشق نصیحت چه می تواند کرد؟نمک به شور قیامت چه می تواند کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3772

سبکروی که ز سرپا نمی تواند کردسفر چو قطره به دریا نمی تواند کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3774

دمید صبح، هوای شراب باید کردسری برون ز گریبان خواب باید کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3776

ز بس که سنگ ملامت فلک به کارم کردنهفته در جگر سنگ چون شرارم کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3783

تو را به یوسف مصر اشتباه نتوان کردقیاس آب روان را به چاه نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3786

اگر نشسته سفر چون نظر توانی کردز هفت پرده نیلی گذر توانی کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3797

ز ناقصان خرد من کمال می گیردز زنگ آینه من جمال می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3802

چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازدبه نیم چشم زدن قحطی سر اندازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3805

کسی که خرده خود صرف باده می سازدز زنگ آینه خویش ساده می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3806

ز آه من دل سنگین یار می لرزدز برق تیشه من کوهسار می لرزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3807

دل شکسته عاشق به آه می لرزدهمیشه بر علم خود سپاه می لرزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3812

مرا ز باده گلگون دماغ می سوزدچو لاله باده من در ایاغ می سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3815

بغیر خط که ز رخسار یار برخیزدکه دیده است ز آتش غبار برخیزد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3820

همیشه از دل من آه سرد می خیزدازین خرابه شب و روز گرد می خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3821

به گریه کی ز دل من غبار می خیزد؟به آب چشم چه گل از مزار می خیزد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3827

ز جلوه تو دل روزگار می ریزدبنای صبر و شکیب و قرار می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3834

شکوفه از افق شاخسار پیدا شدستاره سحر نوبهار پیدا شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3835

ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شددر آفتاب قیامت پناه پیدا شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3837

اگر چنین سخن ما بلند خواهد شدزبان جرأت منصور بند خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3842

زچهره ات عرق شرم چشم حیران شدخط از لب تو سیه مست آب حیوان شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3844

ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شدز عارض تو چراغ بهار روشن شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3846

زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شدکباب را زنمک شوق آتش افزون شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq