طاعتی کان در حقیقت موجب قرب خداستطوف خاک درگه مظلوم دشت کربلاست

ای خوش آن مردم که بهر قوت نور نظردر نظر او را مدام آن قبله حاجت رواست

ای خوش آن طالب که در هنگام حاجت خواستنخاک راه کربلا در چشم او چون توتیاست

ای خوش آن زایر که او را در چنان حاجت گهیگه نماز بی رعونت گه نیاز بی ریاست

گه بیاد تشنه آن بادیه اشکش روانگه برای سجده آن خاک در قدش دو تاست

گاه چون پرکار گرد نقطه مرقد دوانگاه چون بی نقطه احرام طاعت ما بجاست

کربلا گنج ایست در ویرانه دیرین دهرلیک آن گنجی که نقدش نقد شاه اولیاست

خازن حکمت نهاده در چنان گنج شریفطرفه صندوقی که پر از در درج لافتاست

یا گلستانیست آن روضه که گر بینند بازرنگ گلهایش ز خون رنگ آل مصطفاست

حدت ار دارد هوای بقعه اش نبود عجبآتش دلهای سوزان در مزاج آن هواست

شور اگر خیزد ز خاکش آب دارد جای آنچون همیشه چشمه آن آب آب چشم ماست

در میان روضه و آن بقعه تا یابند فرقدر میان جان و دل انواع بحث ماجراست

بحث دارد جان که آن روضه شبیه روضه استدل مغارض می شود کان هر دو از هم کی جداست

با وجود آن همه رفعت که درد آسمانگر زمین از آسمان خود را فزون گیرد رواست

از زمین جزء وست صحرای شریف کربلاکربلا جای حسین ابن علی مرتضاست

آن امام ظاهر و باطن که از محض صفاهمچو ظاهر باطنش آینه گیتی نماست

کی رود ناکام هر کس کآورد رو سوی اوکی شود محروم هر کس را که با او التجاست

رتبه گردی که خیزد از ره زوار اواز ره رفعت قرار بارگاه کبریاست

شهسوار یثرب و بطحا امام انس و جانپادشاه صورت و معنی شه هر دو سراست

زندگی بخش دل ارباب صدق اعتقادکشته تیغ جفای ناکسان بی وفاست

عاصیان خیر را از قتل آن معصوم پاکصد خجالت روز حشر از حضرت خیرالنساست

تا اثر دارد جهان در دعوی خون حسینصد هزاران بی ادب در معرض فوت و فناست

باد نصرت نیک بختی را که دایم در جهاناز ره اخلاص دارد نیت این بازخواست

السلام ای نور بخش دیده اهل نظرالسلام ای آنکه در گاه تو حاجت گاه ماست

دردمندی نیست کز لطف تو درمانی نیافتخاک درگاه تو اهل درد را دارالشفاست

سایه لطف خود از فرق فضولی وا مگیرزآنکه هم بیچاره و هم بی کس و هم بینواست

از غریبی ره ندارد بر سلوک خود هنوزهر چه می خواهد کند در خاطرش بیم خطاست

چشم دارم آن عمل توفیق حق روزی کندکان پریشان را درو نفع و ترا در وی رضاست

Həqiqətdə Allaha yaxın olmağa səbəb olan itaət,Kərbəla çölünün məzlumunun dərgahı torpağını təvaf etməkdir.

Xoş halına o adamların ki, göz nurunun qüvvəsi üçün,Nəzərlərində daim onun qibləsi dayanır.

Xoş o tələb edənin halına ki, hacətini istədiyi vaxt,Kərbəla yolunun torpağı onun gözündə tutiyadır.

Xoş o ziyarətçinin halına ki, elə bir ziyarətgahda,Gah sidq ilə namaz qılır, gah da riyasız niyaz istər.

Gah o çöldə susuz qalanı yad edib göz yaşı axıdar,Gah da o qapının torpağına səcdə etmək üçün ikiqat olar.

Gah pərgar kimi məzarı nöqtəsi başına dolanar,Gah da bir nöqtədə dayanmayıb hərəmi dolanar.

Kərbəla dünyanın qədim viranəsində bir xəzinədir,Lakin elə bir xəzinə ki, cəvahiri Övliya şahının cəvahiridir.

Hikmət xəzinədarı o şərəfli xəzinədə Lafəta (Əli) incisi ilə dolu mücrüsü saxlanan qəribə sandığı var.Ya da o rövzə bir gülüstandır ki, baxanda Güllərinin rəngi Mustəfa övladının qanından rəng almışdır.

Türbəsinin havası istidirsə, təəccüblü deyil,Yanar ürəklərin atəşindən havası sınacaqdır.

Torpağında su şor çıxırsa, yeri var,Ona görə ki, o suyun qaynağı bizim göz yaşımızdır.

O türbə və o rövzədə fərqlənmək üçün Canla könül arasında müxtəlif bəhslər var.Can bəhs edir ki, o rövzə behiştə bənzər,

Könül etiraz edir ki, o ikisi nə vaxt bir-birindən ayrı olmuş.Səmanın bütün yüksəkliyi ilə barəbər,

Yer özünü səmadan üstün tutsa, rəvadır.Kərbəlanın şərəfli səhrası Yerin bir parçasıdır,

Kərbəla Hüseyn ibni-Əli Murtəzanın məkanıdır.O imami zahir və batin ki, məhz səfa olduğundan,

Zahiri kimi batini də dünyanı əks etdirən ayinədir.Ona sarı üz tutan nə vaxt nakam getmişdir?

Ona sığınan hər bir kəs nə vaxt məhrum olmuşdur?Onu ziyarət edənlərin yolundan qalxan tozun rütbəsi,

Ucalığına görə yüksək göylərin dərgahında qərar tutur.Yəsib və Bətha şahsüvarı, ins-cins imamı,

Şəkil və məna padşahı, iki aləmin şahıdır.Sədaqətlə inam bəsləyənlərin könlünə həyat bəxş edən,

Nakəs vəfasızların cəfa qılıncı ilə öldürülən.O pak məsumu qətlə yetirən üsyankarlar,

Qiyamət günü Xeyrənnisa (Fatimə) həzrətlərindən yüz xəcalət çəkəcəklər.Dünyada Hüseynin qanının dəvası izi durduqca,

Yüz minlərlə ədəbsiz ölüb-itməklə qarşılaşacaq.O bəxtəvərə uğur olsun ki, daim dünyada,

İxlas üzündən bu sorğu-sualın niyyətindədir.Salam sənə, ey əhli-nəzərin gözünü işıqlandıran,

Salam sənə, ey dərgahı bizim hacatgahımız olan.Elə bir dərdli yoxdur ki, sənin lütfündən dərman tapmadı,

Dərgahının torpağı dərd əhlinin şəfa ocağıdır.İltifat kölgəni Füzulinin başından çəkmə,

Çünki o, həm biçarə, həm yalqız, həm də binəvadır.Qəriblikdən öz silkinə hələ də yol tapmayır,

Hər nə istəyir etsin, xəta qorxusu təsəvvürünə gəlir.İstəyirəm Allah ona elə bir iş ruzi etsin ki,

O pərişana onun xeyri və sənin razılığın olsun.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mədhiyyə